Hayatimdan bir kac bilgiler =)

Donnerstag, 15. November 2012

Allah ol dedi gol oldu!!!



Pazar günü Milli görüş futbol turnovası organize etti. Aslında biz kızlarla hiç katılmak istemiyorduk, isteksiz isteksiz oraya gittik. Pek hazırlık yapmamıştık o gün 2 tshirt yaptık birinin üstünde "Allah ol dedi gol oldu" birisinde ise "Gollerin ustastiyim Wetzların hastasıyım" yazıyordu. Birini ben birini Dostum giydi. Her golde o tshirt açıp poz verecektik. Maç başlamadan bol bol dua ettik en azından 1-2 gol atalım da o tshirt gösterelim emeğimiz boşa gitmesin diye. İlk maçı aslında kazanmalıydık ama sanırım ısınma olduğu için 0:0 bitti. Biraz morelimiz bozulsada bunada şükür dedik devam ettik yolumuza. İkinci maçta ise ben aslında bir gol atmıştım ama bir oyuncu top içeri girdikten sonra eliyle dışarı attı bu yüzden penaltı verildi. Penaltıyı bir kardeşimiz attı ve 1:0 galip geldik bu maçı Allah'a şükür.. Üçüncü maç ise en çok korktuğumuz maçtı aslında, çünkü bu takım çok sert oynuyordu, dahası oynamıyordu resmen insanları tek tek sakatlıyordu. Biz öbür maçlardaki gibi adil olalım dedik ve besmele çekip başladık. Hedefimiz aslında berabere bitirmekti ama başlar başlamaz bir hata yüzünden gol yedik hemen o an bastırdık ve bir gol attık. Sonuç ise 1:1 oldu. Artık ilk elemeler bitmişti bekleme vaktimiz geldi, ya yarı finala kalacaktık yada elenmiş olacaktık. Aşağa yukarı yarım saat aradan sonra açıkladılar güzel haberi ve yarı finala kalmışız. Yarı final maçı sanırım en güzel maçtı. İlk golü onlar attıktan sonra 3 gol biz attık ve sonuç 3:1 bitti. Ama ben bu maçta sakatlandığım için final maçında biraz geriye çekildim. Final maçı korkuyla başladı besmele çektik ve bastırdık baya uğraştan sonra Allah'a şükür bir gol attık ve 1:0 olunca hemen bizim kalenin önünü kapattık gol yememek için. Top bizim kaleye her yaklaştığında biz geri vuruyorduk ve bu onları deli ediyordu. Son dakikalara yakın bizim takimdan birinin eli yanlışlıkla topa deydi tamda penaltı bölgesinde.... Bu yüzden  penaltı verdi hakem. Artık bütün salondaki arkadaşlar bizi destekliyordu... Herkes WETZLAR diye bağrıyordu. Herşey dostumun elindeydi gol yersek uzatma olacaktı ama bir güzel besmele çektikten sonra top tam dostumun eline uçtu ve golü kurtardı :) saniyeler kalmıştı artık ne zaman bitecek ne zaman bitecek derken hakem düdüğünü çaldı ve maç bitti =)

Kupa artık bizimdi masada bizi bekliyordu... sevinçten ne yapacağımızı şaşırdık başta bir bağırıp çağırdık sonra bir halka kurduk Kaptan TEKBİR diye bağırdı biz ise tüm gücümüzle ALLAHUEKBER dedik... Ne kadar güzel bir duyguymuş meğer din kardeşlerinle top oynamak...


Buda takımımızda herkese verilen madalya :))

Tabi bu maçtan bir gün sonraki ağrılarımı hiç anlatmayım :D resmen sabah bir uyandım ayaklarım felç gibi ayakta duramıyorum arada güç gidiyor yere düşüyordum... hayatımda hiç bukadar ağrım olmadı ayaklarımda .. eee tabi insan 3 sene böyle spor yapmayınca sonu bu olur...

Dienstag, 6. November 2012

Pişmanlık herşeyi anlatmaya yetmezmiş meğer



Ben Kalp kırılınca zamanla iyileşir sanıyordum. Aslında bende hep iyileşiyordu zamanla, ama bu başka birşeymiş... İnsan çok sevse bile okadar sözün ardından eskisi gibi olamıyormuş. Mevlana ne demiş "Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol!!!".. İşte bende bu sözü dinleyerek olduğum gibi davranıyordum. İçimden gelenleri yapardım, kızdığım zaman açık açık söylerdim, kırıldığım zaman o an gösterirdim kırgınlığımı, ama herşeye rağmen gider özür dilerdim, belki suçum olmazsa bile onların gözünde çok suçum vardır korkusuyla helalık dilerim ve dilerdim.

Ben işte deli dolu biriyim, severim konuşmayı, gülmeyi ve insanlara çok değer veririm ama aynı zamanda biri bana haksız yere kızarsa dayanamam, o haksızlığa gelemem, asla! O an sesimi yükseltirim, kızarım ve daha fazla olay büyümezsin diye ortamı terkederim. Zaten hep çektiğim şu üç huyumdandır, kimi için çok güzel huy olsa da çoğu insanlar kızıyor... Bir ortama girdiğim zaman hep şu cümleleri duyarım "of çok konuşuyorsun, offf ciddi ol biraz yeter Özge, ne zaman büyüyeceksin?" Huylu huyundan vazgeçmez işte, bende böyleyim beni böyle kabul edin diyemedim maalesef. Onlar için değişmeye çalıştım, çok çaba sarf ettim ve mutlu olamadım bir türlü. En yakın dostlarım bana kaç kere başkası için değişme kendin için değiş dese de değişecem derdim inatla. Sonra baya düşündüm kimin için değişmek istiyordum? Beni böyle insanlar sevmiyorsa, sevemiyorsa neden onlar için bu kadar çaba sarf ediyorum? Beni sevenler zaten yanımda o bazı insanlara ne gerek var diyip böyle kalmayı tercih ettim. Tabi bazı şeyler mecbur değişecekti hayatımda, mesela bir sohbete girdiğim zaman sessiz olmalıydım, çünkü başkaların hakkına giriyordum.

Artık hayatım da kendiliğinden değişen birçok şey vardı. Mesela eskisi kadar insanlara değer vermiyorum, değen insanlara o sevgiyi geri iletiyorum. Bu gelişme ise kalp kırıklarından meydana gelen değişimdir. Bir insana onca söz edildikten sonra eskisi gibi olmayı beklemesinler! Şimdi şükrediyorum insanlar için değişmediğimi, daha doğrusu değişemediğimi, çünkü şimdi de "neden böyle sessiz oldun, neden gülmüyorsun?" diyorlar. Yani demek ne yaparsak yapalım insanları memnun edemiyoruz.

Ayrıca her insan hata yapar, eğer pişman olduysa o hatayı görmemek lazım aslında ama maalesef yüzüne vurmaktan başka birşey yapmıyorlar. Sen böyleydin, şöyleydin diyip sürekli aşağlıyorlar. Unutmak istesen de sağolsun unutturmuyorlar. Sürekli canını yakıyorlar ve geriye pişmanlık, kalp kırıkları ve bol bol gözyaşı kalıyor.

Sonntag, 28. Oktober 2012

Hayatın akışına kapılmak



Hayat aynı hız devam ediyor, hatta sanki eskisinden daha hızlı gibi. Çocukken sabah kalkardık okula veya camiye giderdik ama nedense bir akşam olmazdı saatlerce oynardık. Suan eskiyi düşününce zamanın kısaldığını düşünüyorum... Aslında zamanın kısaldığı felan yok ama eskisi gibi değiliz, ne biz nede çocuklar eskisi gibi... Şimdi günler okadar dolu geçiyorki, çocukların oynamaya, gençlerin gezmeye, yaşlıların istirahat etmeye vakti dahi yok.

Şimdi bu hayatın akışının ortasında hissediyorum kendimi. Biryandan staj'a gidiyorum biryandan camiye gidiyorum biryandan ise arada arkadaşlarla gezmek için zaman ayırmak için çaba sarf ediyorum. Tabi en sevdiğim hobim kitap okumaktan asla vazgeçmem, onun için herzaman vaktim olmalı. Sonuçta Kuran-ı Kerim de ilk ayeti hatırlamak lazım. İkra...OKU!

Geçen sene benim için en önemli şey bu dünyada okuldu. Dünyalık düşünürsek aslında en önemli şeylerden biri okul evet, ama biz bu dünyada ebedi kalmayacağımızı unutmamalıyız ve özümüze dönmeliyiz. Okumakta bir nevi ibadettir ama geldiğimiz ve gideceğimiz yeri unutmamak kaydesiyle. Eğer siz Allah için okuyorsanız ve ileride elinize diplomayı aldığınız zaman Allah için cihad edecekseniz buda ibadet olur. Artık hayatıma okuldan başka birşeyler katmak istiyorum. Bir insanın hayatı sadece okul olamaz, olmaması lazım.

Bir sene boyunca ben Gençlik Eğitim Kurşuna (GEK) gittiğim için hayatıma biraz olsun renk giriyordu. Aslında orada dini eğitim aldığımız halde huzurlu hissediyordum kendimi, sanki dinlenmiş gibi oluyordum. Şimdi bu GEK bittiği için biran boşluğa düştüğümü hissettim. Zamanımı nasıl doldursam derken bir eğitime daha katılma kararı aldım. Hem okumayı hemde yeni şeyler öğrenmeyi çok sevdiğim için bu tür eğitimler bana ilaç gibi geliyor :)) hazırlayanlardan Allah razı olsun...

Bu sıralar aklım hep hacılarda... Rabbim onların haccını kabul etsin inşallah :)
Onlardan bir haber aldığım an o kutsal topraklarda geçirdiğim günler aklıma geliyor, içim hüzün doluyor, dönmek istiyorum. Onların suan ne hisslerle dolu olduğunu düşünüyorum, ne aşkla Kabeyi tavaf ettiklerini hayal ediyorum... Orası bir başka... inşallah kardeşlerimiz Kabe'de vakitlerini dolu dolu geçirirler öyle dönerler :)

Samstag, 18. August 2012

Hayallerime doğru ilk adım

Simdi sinavlari bitirdim cok sükür diplomayi aldim ama bir diplomayi almakla basardim diyemem mecburen yola devam edecem. Suan staj yapiyorum. Aslinda hayalimde bir ana okulunda staj yapmak vardi ve asla istemezdim engelillerin yaninda staj yapmayi ama malesef beni o bölüme almadilar. Belki bu benim icin daha hayirlidir diyip bismillah dedim staja carsamba günü basladim.
Ilk günüm düsündügüm gibi kötü gecti, rahat edemiyordum, o insanlarin o haline dayanamiyordum... Bunu oradaki kadinla konustum icimin acidigini, o ise bana anlatti zihinsel engelillerin cogu mutlu olabildigini hatta kücücük sey onlari mutlu ettigini. Evet bu dogruydu, sadece bir güzel söz, bir omuzunu sivazlamak onlar icin cok sey ifade ediyordu. Onlarin sevgiye ihtiyaci vardi ve cok sevgi verme kabiliyeti var. Saglikli insanlarin cogu insanliktan cikmis bir vaziyete girmis artik, bunu orada anladim. Kimisi onlar zaten zihinsel engelli nereden anlicak diyip, insan disi hareketler yapip o ter temiz insanlarin kalbini acimasiz bir sekilde kira biliyor. Benim onlara birsey ögretmem gerekiyor aslinda ama sanki onlar bana hayatta sükretmeyi ögretiyor, sevgiyi ögretiyor, aski ögretiyor.
Bu staja baslamadan önce herkes gözümü korkuttu Özge nasil orada staj yapacaksin onlar saldiriyor, isiriyor sana birsey yaparlar dedi. Benim gözüm iyice korkmustu nasil yapacam burada 1 sene staj diye kara kara düsünürken birden baslayi verdi maraton. Ne kadar cahil insanlar var ve bu cahil insanlarin arasinda bende vardim. Bu insanlar melek gibiler, biz engelli dedigimiz insanlar aslinda olmasi gerektigi gibiler, insanlar. Asil engelli olan bizim kalbimiz. Nasil insanliktan cikmissak bir günahsiz zihinsel engelliyle bile konusmaktan, hatta o ortamda bulunmaktan kaciniyoruz, rahatsiz oluyoruz, korkuyoruz.
Üc gündür onlarla beraber calisiyorum ve her sabah ilk girdigim an halen bir korku olusuyor cünkü henüz yenemedim o düsüncelerimi. Ama yarim saat icinde alisiyorum onlara hatta sarilmak istiyorum hepsine tek tek. Insan cekiniyor cünkü ve senden büyük insanlarin cocuk gibi davranmasi mafediyor seni.
Fazla is olmadigi icin is yerinde insanin cani sikiliyor eve gitmek istiyor ama eve gittigim an onlarin o sevgisini özlüyorsun. Böyle olacagini hic tahmin etmedim kesin cok kötü olacak alisamicam dedim ama tam tersi sanki sevdim bu isi... ama zamanla belli olacak bir ömür boyu yapabilecem mi diye.

Dienstag, 14. August 2012

Hayatımın dönüm noktası

Bu sabah ya herşey bitecekti yada aynı hız devam edecekti. Çok önemli bir gündü bu gün... Gece heyecandan uykum gelmedi, 1 dakika bile uyumadım ve sabah 7 de otobüsüm geliyordu. Bütün gece gözümü açmadım elbet uyurum diye ama malesef öyle olmadı aklım, fikrim ordaydı. Artık sabah 5 buçuk gibi kalkım şimdi uyuşam kendime gelemem dedim kalktım yavaş yavaş hazırlandım ve 7 de evden çıktım. Otobüse bindim ve okulun önünde kendimi buldum. Uykusuzluktan basım ağrıyordu, midem bulanıyordu. Korka korka öğretmeni aradım ve bulduğum da notumu öğrenmek istediğimi söyledim. Beni odasına çağırdı ve dosyasını açtı. Nedense bu almanlar'da ne merhamet var nede başka birşey. Başladı notları hızlı hızlı okumaya, en kötü nottan başladı ben o an çok kötü oldum ama umrunda bile değildi tamam çıka bilirsin dedi. Ne diyeceğimi şaşırdım, biraz zaman geçtikten sonra kendime geldim ve sordum tekrar bir sözlü sınava gire bilirmiyim diye, çünkü normalde öyle bir imkanın var. O an öğretmenin cevabı yine çok acımasız bir şekilde HAYIR dedi... odadan çıktım ama halen sarhoş gibiyim, zaten uykusuzluk başıma vurmuş bir şekilde bide öğretmenin o dediğini sindiremedim daha. Notlarım genel olarak aslında iyi ve sonuç itibariyle aldım diplomayı ama beni yazdığım notlar üzdü daha iyi sonuç bekledim çünkü. Yine de beni teselli eden mezun oldum ve matematik dersin de 2 yazmışım =)

O an ne yapacağımı şaşıran ben bir başta düşündüm, aslında başardım, yani aldım sınavı ve üniversiteye gitmek için hak kazandım neden morelim bozuktu.. Sonuçta bu benim için hayırlı olandır belki. Bunlar aklımdan geçtiği an bir şükrettim başardığıma, istediğim notla olmasada sonuç önemliydi sanırım. Sonra karnemi almam için kitabımı vermem gerektiği için kütüphane'nin açılmasını beklemem gerekiyordu. Malesef kütüphane 10 da açıldığı için 2 saat beklemem gerekiyordu. Ben de okulda duramam çıkmam lazım düşüncesiyle attım kendimi yola. Nereye gitsem derken aklıma kuzenim geldi ve oraya gitmek için otobüse bindim. Kuzenime gittikten 1 saat sonra yine okula doğru yola koyuldum. Artık uykum gittikçe çoğalmıştı ve bas ağrısına dayanamıyordum. Okula vardım ve kitabı verip karnemi aldıktan sonra bir yere daha gitmem gerekiyordu. Staj yapacağım için işyeri bir kağıt istemişti benden. Bundan sonra artık eve gidecektim baya bekledikten sonra artık sıra bana gelmişti ve o kağıt işinide hallettikten sonra saat 11:15 de eve vardım çok şükür.

Aklım daha okul da olduğu için uyuyamadım yine, baya düşündüm ne okusam diye nerelere yazılsam diye ve birkaç yer düşündükten sonra artık bedenim dayanamıyordu. Saat 13 de uyuya kalmışım..

Şimdi aslında mutluyum başardım, herşey bitti elhamdülillah :)

Donnerstag, 2. August 2012

mim-i Ramazan ♥

Aslında Ramazan hakkında bir yazı yazmayı düşünüyordum ama Dostym bunu bana kolaylaştırıp soruları hazırlayıp beni mim'lemiş bile :) direk ben Kübramın hazırladığı sorulara geçeyim hiç oyalanmadan en iyisi...

Ramazan Ayı senin için ne ifade ediyor?


Ramazan onbir ayın sultanıdır. Bir çok Müslümanın dört gözle beklediği aydır. Ramazan benim için huzur demektir, Teravih namazına giderken içinde bir sevinç ile gitmektir. Şeytanların bağlandığı, tevbe kapıların açıldığı aydır Ramazan ayı. Karnın açlıktan ağrısada, damağın susuzluktan kurusa da nefsine sahip çıkıp Allah'a yönelmektir. Bütün ailenin akşam vakti bir sofrada buluşup hepbirlikte dua edip aynı an yemeğe başlamaktır Ramazan. Hatimlerin okunduğu, zikirlerin yapıldığı aydır. Ramazan ayında sadece bizim karnımız değil inşaAllah verilen sadakalarımızla yoksul insanlarında karnı doyduğu aydır. Televizyon'da dini filimler, sohbetler izlemek, camilerin tıka basa dolu olmasıdır.

Ramazan hurma demektir,
kimi zaman hoşaf ve baklava demektir.

Ramazan ayı aşktır,
ilk vahiydir,
İkra demektir...

Diğer aylara göre olan farklılığı nelerdir?

Ramazan ayı bir başkadır, bir başka. Tüm ailenin bir araya geldiği bir aydır. Diğer aylarda genelde akşam yemeğini herkes başka zaman yediği için fazla bir araya gelinemiyor çünkü kimisi çalışıyor, kimisi okuyor, kimisi ise evde. Öbür aylarda herkes kendi işiyle meşgul iken bu ayda yardımlaşma var, kardeşlik var, sevgi var.

Ramazan Ayı ne değildir?

Ramazan oruç tutup açıktım, açıktım demek değildir. Nefsine sahip çıkamayıp yemek pişerken doya doya kokusunu içine çekmek değildir. Akşama kadar yatıp iftar vaktine yakın uyanmak değildir. Sahur'da "aman acıkırım sunuda yiyim, şu şişeyi bitirim sonra pişman olurum", İftarda da tıka basa yiyip mide ağrısı çekmek değildir. En az sofrada 4-5 çeşit yemeğin bulunup yarısını çöpe dökmek değildir. Oruç tutarken sinirli olup etrafa çatmak değildir Ramazan.

Mittwoch, 20. Juni 2012

Baska aleme dalmak...

Bugün sabah 9 da kontrol olmak icin hastane'ye gitmek icin yola koyuldum. Saat onu ceyrek gece hemsire beni cagirdi ve basta kan almak istedigini söyliyerek kolumu bagladi. Sol koluma igneyi batirdi fakat kan akmayinca bir iki igneyi oynatti sonra olmuyor malesef diyip cikardi geri. Sag kolumda denemek isteyince ben karsi ciktim cünkü ertesi gün sinavim vardi ve ders calismam gerekiyordu.. sonra kolum agrir felan diye korktum baya... Bunun üzerine hemsire sol elimin hemen yanina batirdi, orasida baya agriyormus fakat dayanilcak sekildeydi, o 3-4 tüp aldiktan sonra yavasca igneyi cikardi... o sirada biz okul sohbetine daldik ve ben farkinda bile degildim agrinin... igneyi cikartiktan sonra elime bir kagit tuttusturdu ve elinle iyice bastir kan durmasi icin diyip arkasini döndü ve ortaligi toparlamaya basladi... Kendisi benim okul hakkinda verdigim cevabin etkisinde kalmis bu nasil birsey ya diyip sikayet ediyordu ben ise bir anlik bas dönmesi hissettim, damara bastirdikca kötü öldüm... en iyisi bastirmim diye elimi cektim gözümün önü karardi ama kadini halen duyabiliyordum... gözümü biraz kasidiktan sonra kadinin soru sordugunu farkettim... bana bu okuldan sonra ne yapacaksin dedi ben ise cevap verecek halde degildim... icimden noluyor bana diye geciriyorum birden ter basti beni bunalmaya basladim ve gözümü kapattim... ama kadinin sorusunu cevaplamaya calisiyorum fakat hicbir kelime cikartamiyorum... birden bir bagirma sesi isittim gözümü hafif araladim hemsire yüzüme tokat atarak uyan, uyan ac gözlerini uyan diye bagriyor.. gözümü acinca iyi misin burda misin dedi bende evet diyecek halim olmadigi icin bir bas sallamayla yetindim ve gözümü geri kapattim ve beni sirkelemeye basladi hayir hayir uyuma acik birak gözlerini uyuma hayir diye... sonra o an farkettim megersem bayilmisim ve basimda iki hemsire duruyor... o an gülümsemeye basladim ilk kez bayildigim icin komigime gitti ve aslinda birazcik utanmistim bayildigima... neden diye sormayin bende bilmiyorum neden utandigimi :D sonradan farkettim kadin sorusunu sorar sormaz ben aslinda bayilmisim fakat rüya gibi aklimdan onun sorusu gecmis... biraz uzandiktan sonra hemsire rengimin yerine geldigini söyledi ve yavasca oturmami istedi... oturduktan sonra bir bardak su ictim ve tekrar bekleme odasina döndüm :)
Birazcik bas dönmesi oldugu halde aradan 10 dakika gectikten sonra mecburiyetten eve gitmem gerekiyordu ve arabayla gelmistim... besmele cekerek bindim arabaya ve yola koyuldum... korku icinde sürdüm, hep aklimdan gecirdim yine bayilma olayi olsa, baskasina zarar verirsem diye... ama Elhamdulillah eve sag saglim vara bildim :)

Freitag, 8. Juni 2012

Yogun günlerin ardindan...



Hic bitmicek sandigim okul bitti Elhamdulillah... Tabiki yola devam ediyoruz yilmak yok hedef bir üniversite bitirmek eger Rabbim nasip ederse =) Bayadir yazamiyorum cünkü 2 aydir sinav stresindeyim... Final sinavlarimi yazdim ve ilk diplomami aldim ve ikinci diplomami almak icin basta 3 sinava daha girmem gerekiyor... Hic hatirlamak istemesemde onlarada cok ama cok az zaman kaldi =) Allahin izniyle onuda atlatacam insaAllah...

Simdi asil su asaga yukari 2 ay icinde neler yaptim onlardan biraz bahsedim ben en iyisi :)
31.03.2012 Umre'ye gittim cok sükür.. aslinda ona özel bir yazi yazmak istiyorum o yüzden burada hic ayrintiya girmeden konuyu kapatiyorum ne kadar bahsetmek istesemde...
Umre'den dönünce beni kocaman 8 final sinavi bekledigini hatirladim, yaparim daha zaman var calisirim desem de fazla calismaya zamanim yoktu aslinda.. 2 hafta icinde 3 dersin bütün senede yaptiklarini ögrenip ezberlicektim ve ben henüz hicbir kagit hazirlamadan umre'ye gittigim icin dönünce baya zorluk cektim... Ne kadar zor olsada sinava girdim ve Rabbim bana öyle bir yardim etti ki calismadigim hicbirsey gelmedi, hep calistiklarim geldi elhamdulillah :)
Bu sinavlarin ardindan 2 hafta icinde 2 final sinavina daha calismam gerekiyordu ama bu stresin ardindan hic calisma istegi kalmamisti bende... bir hafta calistiktan sonra GEK gittim ve bu sefer gezi vardi plan'da... Münih yolculugu cuma aksami basladi.. O gün otobüse yetismek icin bir maratonda gibi kosturdum ve yetistim... Yolda ders calisirim zaten 6 saat sürüyor diye hayal kuruyordum ama otobüse bindigim an farkettim, bütün kagitlarimi evde unutmustum ve bu nedenle 6 saat yolculuk sohbet, muhabbetle gecti :) Münihe vardigimizda saatler gece 1 gösteriyordu ve biz camiiye girer girmez yattik cünkü sabah gezecegimiz icin... Sabah erkenden seminercimiz bizi aldi ve farkli farkli kiliseleri gezdik, o anlatti biz dinledik. O gün cok yagmur yagiyordu ve benim elimde herzamanki gibi semsiye yoktu ve tek sirilsiklam islananda ben oldum :) Pazar günü basta BMW müzesine gittik ve ardindan Olympiapark gittik... Olympiapark'ta benim sahsen ilgimi ceken toplar vardi, simdi biraz o toplardan bahsedeyim :) toplarin icine insanlar girebiliyordu ve suyun üstünde yürüne biliyordu o top sayesinde... Ben o toplari görür görmez hemen bir bilet aldim ve bindim, kisaca harikaydi :) O gün yorucu günden sonra Nürnberg'de yemek yedik ve istikamet eve diye yola ciktik...



18 Mayis Umre arkadasim Zeynep, ben ve ailem Hanau gittik. Her sene oldugu gibi bu sene'de bütün subeler Kermes düzenliyordu. Bizde bu sene degisiklik olsun Hanau Kermesine katilalim diyip yola ciktik ve güzel programla karsilastik...
20 Mayis aileler günü vardi camide ve yine mangal keyfi yapildi... Birbirinden güzel oyunlar oynuyarak zamanimizi gecirdigimiz bir gündü :)
26 Mayis'da aslinda dogum günüm vardi ama ben pek kutlamak istemedigim icin kizlarla Herborn gittik cünkü burdada Kermes vardi... Birbirinden güzel yemeklerini taddiktan sonra eve döndük..
Ve simdi 1 Hazirandan beri Hessentag'da camimizin standi oldugu icin orada satisda yardimci oluyoruz ve bol bol geziyoruz....Hessen eyaletinin meshur bir eglencesi oluyor her sene cesitli bölgelerinde ve bu sene Wetzlar'da oldugu icin bizde nasipleniyoruz ve Türk Mutfagini almanlara sunuyoruz... 

Freitag, 25. Mai 2012

"Az Sonra Kılsam Da Olur!"

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb'im. Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm. Ezan okununca sevdiklerimle geçirdigim zamanların azalmasından korktum.
Vakit girince, içim "ciz" etti hep. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum.
Ayak diredim, "az sonra kilsam da olur!" dedim. "Az sonra"larim "çok sonralar"a döndü, geç kaldim, geç kalmaktan utanmadim.
Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım.
Oysa rahatlığı Sana borçluyum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana. Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana. Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin.
Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin. Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin.
Gün oldu; usandım. Sabrımı tükettim; tükendim.
Kendimi yontmaya heveslendim. Benden istediğin zamanı çok gördüm. Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazın rekâtlarını; kısaltmak için bahaneler aradım.

Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. "Beni bana bırak'' larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken,
ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım.

Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamani bana! Bir uçurumun dibine savrulmus bir arabada çaresizce Sana yalvartiyor olabilirdin beni. Korkulu bir savasin orta yerinde ates ve kan kusan bombalarin altinda günümü de, isimi de, uykumu da, hatta rüyalarimi da delik desik etmelerini takdir edebilirdin.

Düşmeyen bombalar kadar,
uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana.

İçten pazarlıktı benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim. Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi sıfırlamayı,benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim.

Acelem vardı; alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden.
Bütün benliğimle aşağı inemedim.
İşim vardı, secdemi işime zaman kazandım.
Secdeye kalbimi de sığdırmaya çalışmadım.
Uykum vardı,secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim.

İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim.
Bedenim eğilirken huzurunda,"emrolunduğum gibi dosdoğru olma"nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. "Sırası değil'di; "hele dur; sonra da olurdu.

En Sevgili'ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alinmadim. Sen dileseydin, çocugumun ciliz nabizlarinin esliginde, los ve nesesiz bir yogun bakim odasinda, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranina kilitleyebilirdin.

Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kipirtisinin gölgesinde, mini mini bir sarsintinin beklentisi içinde saçlarima aklar düsürebilirdin..........

Içten pazarlik mi denir buna? Sen bilirsin Seninle ettigim pazarligi. Kendime sakladigim ve hatta kendimden de sakladigim sir bu. Dilime bile degdirmekten korktugum, agzima almaktan utandigim öyle bir sir iste. Fisildamasi bile aci veriyor ya... Meselâ, uzayinca Fatiha, uzayinca sûre heceler sanki özgürlüge giden yolu taslar gibi kestikçe, "bitmez simdi bu namaz!" dedigim çok oldu.
Ama içimden. Kimseler duymadi. Bir Sen duydun beni ey Rabb'im. Sirrimi bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudagim anlamina yetisemedigim kelimeler için oynarken, Sen beni söyledigimden fazlasiyla duydun, söyleyemedigimi de, dile getiremedigimi de bildin. Ruhumu alip uzaklara gittigim halde, bir bedenimi biraktigim halde huzurunda, kovmadin beni, yakinliginda tuttun. Itirafimdir; öyle anlatildigi gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazi...

"Aradan çikarmaya çalistigim" oldu namazi. Geçistirdim namazi. Bir "sorun"du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yasamaya basladim... Yasamayi namazin içinde aramaliydim. Namazi yasamanin içine sizdirmaliydim oysa. Bilemedim. Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlik ettim; ama Sen utandirmadin, yine yine yine huzuruna aldin beni. Her secdede rahmetinle oksadin alnimi. Her rükûda "aferinler" fisildadin gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanin akligina çagirdin ruhumu. Yüzüme vurmadin. Azarlamadin. Asagilamadin. Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadin. Utandirmadin. Pazarlik ettigimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb'im. Kimselere söylemedin. Sirdasim Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayiplamandan korkmam.Ben iste böyleyim; yine "bana ait"lerin hesabindayim. Baska kime söyleyeyim? Baska kimin anlayisindan medet umayim? AFFET BENİ..




Senai Demirci

Sonntag, 18. März 2012

Beklenmedik süpriz ♥

Bugün aslinda oturup bütün gün ders calisacaktim ama cuma günü bir mail aldim. Megersem Pazar günü genclik var mis, aslinda gitmesem dedim ama cok önemli oldugunu görünce sasirdim acaba neden diye gitme karari aldim =) iyiki gitmisim süper bir gün gecirdim...
Basta Dostym ve Betül beni almaya geldi arabada ikiside gülüyor, ne oluyor dedim eve gelince söyleriz dediler, o an baya sinirlendim neden demiyorlar bana birsey diye :)
Neyse camiye gittik, harika bir masa hazirlamislar konferans yapacaz mi diye dalga gectim... sonra bir köseye baktim, kisir ve makarna salatasi... Dostymin elinde bir tepsi üstü kapali... Oh ne güzel genclik olacak dedim yemek var, sohbet var, muhabbet var :)
Hatice ablamiz bir iki konusma yaptiktan sonra Dostym tepsiyi ortaya koydu ve üstünü acti... inanilmaz güzel bir pasta, cok tatli gözüküyordu özelikle süs niyetine kullandigi cilekler :D Pastayla birkac poz verdikten sonra basta yemekleri yedik ardindan o pastayi ♥
Sonra "daha süprizler bitmedi kizlar" dedi hatice ablamiz ve bize bir paket verdi :) icini bir actim Defter ve fotograf albümü... insani bazen kücücük birsey bile mutlu edebiliyor mus meger... Bizi düsünüp o mükemmel pastayi, yemekleri ve hediyeleri hazirlamislar zaman ayirmislar :(


Günlük niyetine kullanabilecegimiz deftercigim ve fotograf albümü, ayrica kitap araligi icin elde yapilmis kurdale seklinde hos bir hediye ♥
Allah sizden razi olsun Canlarim :)


Vesselam...

Montag, 12. März 2012

Günler gelip geciyor...



Bazen günler okadar cabuk geciyor ki insan sasirip kaliyor, hangi ara bu kadar zaman gectide bu tarihe geldim diyor... Aslinda daha yapacak cook isim vardi ama malesef cogunu gerceklestiremedim ve galiba en önemlisi kaldi.. Evet bugün anladim bunu en önemlisini en sona biraktim ve ne kadar hata yaptigimi anliyorum.. Yarindan itibaren oturup sinavima calisacam bu gidisle final sinavlarimi gecemicem ve bu iki sene boyunca gösterdigim caba bosa gidecek diye cok korkuyorum =(


Cocukken bir gün o kadar uzun sürerdiki bitmek bilmezdi cok zamanimiz vardi, simdi ise "ayy daha sunu yapmaliyim, of su daha bitmedi ama suda var" gibi cümleler kurmaya basladik... Eskiden derlerdi büyüdükce zaman bulamicaksin, simdi yapabilecegin seyleri yap ama ben inanmazdim gülerdim o insanlara =)


Tabi ne olacak sabah evden cikiyorum aksam 5-6 gibi geliyorum ve ders basina oturuyorum, ayretten Camiye gidiyorum... Geriye kendime ayiracak zaman kalmiyor.. 


Bu hafta sonu mesela Wiesbaden sehrinde yatili egitim kursu vardi ve cok saygi deger Ibrahim Zeyd Gercik geldi ve bize harika seminerler sundu =) o gün evde oturup ders calisamadim belki ama pisman degilim cünkü cok güzeldi =)


Simdi ise ders calismaliyken oturdum Helva yaptim ve yazimi bitirip mis gibi helvami yemege gidiyorum :D


Simdilik bana afiyet olsun :P


vesselam...

Samstag, 4. Februar 2012

Hafta sonu ♥

"Basliktada belirtigim gibi hafta sonu geldi sefalar getirdi... yorucu ve yogun haftadan sonra hafta sonu geldi ama bu hafta sonuda hep ders calismakla ve kitap okumakla gececek gibi görünüyor... önümde bir kitap "Hz. Muhammed'in hayati" daha 100 sayfa okumadim ve toplam 373 sayfasi var üstüne üstlük yazilari minacik birsey... yavas yavas okurum düsüncesi maalesef olusamiyor :( cünkü GEK (Genclik Egitim Kursu) icin okuyoruz ve o kitap hakkinda bir ders verdiler yani mecburen bitmesi lazim.. neyse Rabbim yardimcim olur insaAllah biter... ayrica matematik esyalarim sol yanimda beni bekliyor ben ise o yana dogru bakmiyorum cünkü her baktigimda haayyiiirr diye bagirasim geliyor :D "


Bunlarin hepsi aklimdan gecerken aniden Dostym'den bir mesaj ile irkildim "hadi hazirlan Sümeyye'ye gidiyoruz" diye. Apar topar esyalari bir köseye biraktim aklimdaki düsünceleride aninda unuttum amaaann yaparim yaa dedim yolla koyuldum... ama gittigime deydi :) simdi kisa bir özet gecim...


Basta Dostym bir Puzzle yaptirmis Semazenden ama okadar zorki anlatamam... onun basinda birkac saat oturduk biryandanda Feriha izledik... Ardindan hadiii Nintendo Wii oyniyalim dedik ve heycanla Mario actik.. baya eglenceli oyundan sonra artik bukadar eglence yeter biraz Meal cekelim dedik. Yani herkes 7 kere salavat getiriyor ardindan Meal aciyorsun herhangibi sayfasini ve gözüne ilk carpan ayeti okuyorsun... O an öyle bir soklar yasadikki gercekten halen etkisindeyim... Resmen Rabbim bize oradan apacik bir haber veriyormusda bizim haberimiz yokmus... 


Kimisi icin ders, kimisi icin müjde dolu gün gecirdik kisaca... Simdi ise yine kendimi toparlayip su basta belirtigim islerime dönmeliyim :)


Birdahaki yaziya kadar...
Vesselam

Dienstag, 31. Januar 2012

Dondurucu soguklar



Bu siralar hava hayli bir sogudu.. yaz gelecek derken bir baktik kisin tam ortasindayiz. Kim anlarki ögrencinin, iscinin halinden? Bazilari sicacik evinde otururken biz sogukta sabah'in nurunda yola düsüyoruz eve gelene kadar bütün vicudumuz titriyor.. Bide bu otobüs beklemek yetmiyor mus gibi cocuklarla saatlerce sogukta disarda oynuyoruz.. Napalim basa gelen cekiliyor, kendim sectim bu bölümü ve cocuklar icin mecburen disarda oynuyoruz... Nedense bu Almanlara aklim ermiyor disarisi en az -9 derece ve cocuklar hava alsin oynasinlar diye en az 1 saat disarda oynatiyorlar...


Tabi bu havanin dondurucu olmasindan haric cok güzel görüntüleride olusuyor =) özelikle bir köseden günes gözüküyorsa harika bir görüntü olusuyor... cicekler henüz acmamis otlar hafif donmus bir vaziyetde cok güzel görüntü sergiliyor ama iceriden seyredince güzel oluyor :D


Soguk havalar disinda yine yogun günler devam ediyor okul, staj derken bide katildigim GEK (Genclik Egitim Kursu) var... Finaller yaklasiyor ve ben halen defterimi acip birgün calisamadim maalesef :) öbür sinavlardan zaman birakmiyorlar Allah razi olsun... Neyse artik ben elimden geleni yapiyorum su normal sinavlari atlatimda Finallerde birseyler yapacaz artik kafama takmicam :)


Bu stress insani hasta yapiyor bunu anladim... ne zaman stresse girsem birsey yetisdirmeye calissam hastalaniyorum, basim agriyor ve nefes aldikca agri giriyor... 


Simdi ben GEK dersime dönim daha koca bir kitap bitirecem blogcugum :)
Vesselam ♥

Montag, 16. Januar 2012

Uzun zaman sonra tekrar merhaba...





Ne zaman bloguma yazsam cok özledim diyorum ama bir türlü zaman bulamiyorum...
Yine basladi yogun günlerim yine sadece Okul, Okul, Okul demeye basladim ve finaller yaklastikca heycan cogaliyor.. Aslinda suan ders calisiyordum ama okadar bunaldimki dersten bir nefes alim dedim ve buraya girdim basladim yazmaya... Ne yazacagimi bilmiyorum ama icimi dökmek istiyorum nedense.. Evet en son yazdigima baktimda baya olmus tatile sevinmiyordum ozamanlari... Ne kadar cahillik insan hic tatile sevinmez mi :) suan tatiiilll diye haykiriyorum.. evet bu ögrenci hali olmasi gerek sanirim cok geldigi an imdaat diye haykirmaya basliyor...


Bu siralar asiri sekilde yogunum, biryandan okul, biryandan cami ve biryandan staj... bir ara herseyi birakip kacip gidesim vardi, sabrim tükendi dedigim an bir isik yandi hayatimda ve devam et özge diye icimdeki ben seslendi.. Evet durmicam, devam edecem, duramam, ne hakla duracam, buraya gelmek icin cok savastim ve sonuna kadar sürdürecem bu savasi...


Bütün derslerin arasinda birde kitap okumak icin zaman ayirmaya calisiyorum ve cogu zaman basariyorum sükür.. insan kitapsiz nasil mutlu olabilir? imkansiz... Mevlana'nin askini tatmadan huzura eremezsin... Kitaplar insani rahatlatiyor, icinde bir huzur birakiyor anlatilmaz... ilac gibi geliyor bana onlar :)


Bazen insan herseyi biranda yapmak ister ve insanda azim olunca bunu basarir buna inaniyorum.. Bu siralar siir ve söz yazmaya merak sardim insaAllah cabucak sönmez o hevesim.. bazen hikayeler yazasim geliyor.. ama hicbirzaman birseyi sonuna kadar sürdüremiyorum malesef bu blog'da oldugu gibi biraz yaziyorum aylarca yazmiyorum bakalim bu yazidan sonra nekadar süre bos birakacam buralari...


Simdilik yine derslerime dönmek zorundayim yoksa bugün bitmicek bu ders :) simdilik Allah'a emanet olun ve Dualarinizi eksik etmeyin insaAllah...


Vesselam =)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

sevilenler