Hayatimdan bir kac bilgiler =)

Sonntag, 25. August 2013

İnsanlar...

İnsanlar bazen okadar kötü oluyor ki, en kıymetli, en güzel anını bile üzücü bir hale getire biliyorlar.. Senin icin cok güzel bir anı olarak kalsa bile hatırladıkca kiminle o güzel günleri paylaştığını üzülüyorsun.. Onlar o güzel günleri hatırlarken sen yokmuş, hic olmamış gibi davranıyorlar... Hayret bende o günleri sizinle yaşamadım mı diye sorunca hemen bahaneleri sıralıyorlar.. Halbuki kaç kere üzüldüğünü görüyorlar ama yinede dışlanıyorsun... Bu hayırlısı diyip belki o güzel anını yinede içinde bozmuyorsun, bozma da zaten!! Bide kendini kandırıp ben takmıyorum diyip kendi kendini motive etmek olmasa sanırım hep aklında olur... Ha bide onlara söylemek istiyorsun ama yok ben susacam dıyorsun ya, sanırım en kötüsü de bu olsa gerek.. Onlara umrumda değil diye göstermek istiyorsun ama bir yandan da utansınlar, pişman olsunlar dıyorsun... Ama genelde kendini tutamiyorsun ve bir sözü dedikten sonra başlıyor tantana, bahaneler.. Hayat böyle, dahası insanlar böyle ne yapacaksın, en iyi dostların, sevdiklerin var ise eğer takmamaya çalışacaksın zor olsa da...

Neyse bugün böyle bir paylaşım yapmak istedim, belki insanlar kardeşlerini dışlamadan yaşamaya çalışırlar bu yazıdan sonra... Gerçi ne kadar faydası olacak meçhul ama ben elimden geleni yapayım en azından :))

Vesselam :)

Donnerstag, 8. August 2013

Mutluluk bu olsa gerek...

Hani bazen insan okadar mutlu olur haykırmak ister sürekli anlatmak ister ama insanları rahatsız etmek korkusundan susar ya, işte bende şuan o durumdayım :)) 
Çok mutluyum Elhamdulillah, Dostyme anlattım anneme, babama ve kuzenlerime anlattım ama halen icimde öyle mutluluk var ki sürekli bahsetmek istiyorum...
Korku içinde üniversiteden haber beklerken 3 sevinçli haber birden geldi ve asıl istediğim bölümde vardı icinde çok şükür :)) 
Hemen işlemleri yapıp yazıldım ve kesin üniversiteye girdiğime dair haber bile geldi... 
Hergün internet de bölümümü araştırıyorum, aslında bütün bilgileri yazılmadan önce edindiğim halde sanki halen eksik var gibi bakıyorum, okuyorum... Ama sanırım benimki şimdilik heyecan, sevinç ve merak :))
Kime heyecanlıyım, hemen başlasın desem hepsinden "görüşürüz birkaç ay içnde sınavlar gelsin ne hale gireceksin" diye cevap alıyorum :)) eminim sonunda tatili iple çekecem ama şimdilik bu heyecanın tadını çıkarayım demi yaaa :))
Arada düşünüyorum Özge ya çok mu abartıyorsun diye ama elimde değil maalesef ister istemez aklımda sürekli, nerdeyse her gece rüyamda üniversite ile ilgili rüyalar görüyorum ve bahsetmek istiyorum.. O yüzden son çarem blogum diyip sana geldim Ey blog :)) bana hep kapını acıyorsun ve rahat rahat içimi döke biliyorum :))
Şahsen ilgi alanım zaten kırtasiyeye dahil herşey olduğu için hemen üniversite icin alışveriş yapmak istiyorum ama acele etme diye kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum... Fazla dayanamam sanırım yakında almış olurum :))))
Neyse artık düşünmemeye çalışayım yoksa sabaha kadar yine bölümüm hakkında yazılar okumaya baslarım :))

Şimdilik vesselam ama en kısa zamanda yine buralara uğrayıp son durumumu bildirecem inşallah :)) 
Hepiniz seviliyorsunuz ❤

Mittwoch, 24. Juli 2013

Üçü bir arada -> Ramazan, Tatil ve Mutluluk

Nerdeyse iki ay ara verdikten sonra tekrar gelip bu iki ay içinde neler yaptığımı yazmak istedim :)
Niye yazmıyor bu diye düşüne bilirsiniz, evet niye yazmıyorum bunu bende bilmiyorum, tek bildiğim çok üşengeç biri olduğumu.
En son Üniversite'ye yazılma stresi vardı ve ben bu uzun süreyi korku içinde geçirdim. "Ya alınmasan, ya haber gelmese, ya mektup ulaşmadıysa" gibi korkular vardı içimde. Bir gün Üniversitenin sayfasında dolanırken bir bölüm gözüme çarptı ve not ortalamasına ihtiyaç duymadıklarını gördüm, yani kısaca her yazılan kişi bu bölüme alınıyormuş. Bunu kaçırmayayım en azından buna alınırsın en kötü ihtimal diyerek son yazılma tarihine 2 gün kala mektuplarımı yolladım. Ve asıl şimdi heyecan dolu beklemem başlamıştı, hergün sabah posta kutusuna koşuyordum. Artık gelmiçek mi diye yine korku başlamıştı ve Üniversite'yi aramayı düşündüğüm an babam elinde mektup ile yanıma geldi :)) Heyecanlı bir şekilde mektup açtım ve evet en son yazıldığım bölümden cevap gelmişti :))
Bir yandan çok mutlu oldum çok şükür Elhamdülillah boş kalmadım dedim bir yandan da acaba öbür bölümlerden haber gelir mi diye düşünmeye başladım.. 30 Ağustosa kadar mektuba cevap verip bölümü kabul etmem lazım ve daha çok var diyip rahatıma bakıyorum, hani belki öbür bölümlerden bir cevap gelir diye :))

Suan Ramazan ayında olduğumuz için cami programımız Elhamülillah daha dolu :)) Her hafta Pazartesi ve Çarşamba Tefsir derslerimiz oluyor. Normalde staj yaptığım için benim çalışmam gerekiyor ama Rabbim yardımcımız oluyor ve 2 haftalığına işyeri de tatile girdi, hemde tam bu sıcaklarda :)) Tatilimin bir haftası bol bol kitap okumakla, dinlenmekle geçti geriye 1 hafta kaldı..

Şimdilik benden bukadar birazcık kitap okuyayım en iyisi :))
Vesselam ♥

Montag, 3. Juni 2013

İnsan kör olunca

Bugün seminer gurubuyla körler cafesine gittik. O cafe de insanların bir nevi kör gibi hissetmeleri için yapılmış. Bir görme engelli adam bize o cafe'de yol gösterdi. İçeride zifiri karanlık olduğu için hiçbirşey göremiyorduk ve sol yanımızdaki duvarı hissederek adım atacaktık. Beni adam sıranın en sonuna koyduğu için bende baya bir korku vardı. Neden korkuyordum onu bende bilmiyorum aslında. Hani beni unutsalar veya arkamdan biri gelirse ne olacak diye bir vesvese vardı içimde. Beni unutsalar da adam elbette geri dönüp beni alırdı ama kendimi hiç güvende hissetmiyordum. Karanlıktan ben şahsen korkmam ama öyle bir karanlıkta ömrümde görmedim. İlk girdiğim an içim daraldı sanki çok havasız gibiydi.. Girer girmez dar bir yerde olduğumu hissettim ama görmediğim için okadar fazla bunalmadım sadece korku vardı. Birkaç adım yürüdükten sonra adam durmamızı istedi ve grup içinden birkaç kişiyi bir masanın etrafına aldı. Ben ise halen duvarın yanında bekliyordum. Korktuğum için sürekli konuşarak öbürlerin yanımda olup olmadığını kontrol ettim. Ardından öbür grup duvara yaslandıktan sonra bizi masa başına aldı. O masada ne olduğunu bilmediğim birşey vardı ona dokunarak koklamamızı istedi. Ben ilk dokunduğum an iğrendim çünkü çok iğrenç kokuyordu. Ne olduğunu anlamadım ama kedilerin çok sevdiği birşeymiş.. Sonra devam ettik ve birden sol duvarın bittiğini farkettim, meğer labirent gibi bir yermiş :) Ardından birkaç şey hissettik ve ne olduğunu bilmemiz gerekiyordu.. Ondan sonra duvarda bir yazı yazıyordu ve bizden parmaklarımız ile okumamızı istedi. Ben çok zor olacağını düşündüm ama harfler baya büyük olduğu için sorunsuz okuya bildim :)) Sonra adı üstünde cafe olduğu için bir masaya oturduk ve içecek ısmarlayacaktık. Orada adam baya anlattı bir kör insan yalnız başına hayatta neler yapamayacağını... Beni en çok şaşırtan normalde engelli insanlara özel telefonları vs. oluyor ama bir kör insana göre henüz bir telefonun olmadığını. Ben adama ama eski telefonlarda tuşları hissederek kullana bilirsiniz diyince bana "peki şarjı bittiğini nereden anlayacağım, şifreyi vereceğimi nereden bileceğim" diyince baya üzüldüm...

Aslında insan ne kadar şükretse azdır. Rabbim bize onca nimet vermiş ve en güzel nimetlerden biri ise sağlıktır. Çok şükür elimiz ayağımız tutuyor, aklımızı kullana biliyoruz, görüyoruz, tadıyoruz ve derdimizi söyleye biliyoruz... Bir günlük insan kör olunca bu nimetin asıl kıymetini biliyor... Rabbim istese bütün bu nimetleri bir günde bizden alabilir, bu bir kazadan dolayı ola bilir, hastalık ola bilir vs... Bu nimetlere sahip olduğumuz sürece onların kıymetini bilelim ve gereksiz şeyler ile onlara zarar vermeyelim inşaAllah...

Çok şükür Rabbim bana bu güzel günü nasip etti de onun verdiği nimetlerin farkına vara bildim :))

Herkese kesinlikle tavsiye ediyorum, ömründe bir kez böyle bir proje yapmalı... ve ben işimden dolayı da baya öğrendiğim için onu da herkese tavsiye ediyorum.. En az 1 hafta bir zinsel ve fiziksel engelli biri ile çalışması lazım bir insanın.. Belki onlar gelip insana anlatamıyor bu dünyanın önemini ama insan onları görerek şükrediyor ve daha çok ders alıyor...

Samstag, 1. Juni 2013

Saat 00:00 gösterince :))



Gece saat 00:00 da haydi bismillah dedim ve ellerimi sivadım... Büyük gün gelmişti, yıllardır beklediğim gün... evet bugün üniversiteye yazıla bilirdim artık...
Tabi herşeyi sabah ayarlamıştım sadece internet sitesinde o sayfanın açılmasını bekliyordum. Saatler 00:00 gösterir göstermez ise koyuldum.. Bir yandan korku vardı "ya yanlış yaparsam" diye bir yandan da sevinç vardı "sonunda yazıla bilirim" diye :) Ama zamanla korku sevinci geçti ve ne yapacağımı iyice şaşırmıştım. Aslında zor değildi ama heyecan ile karışınca okuduğum birşeyi anlamadım. Nereye ne yazacağımı bilmiyordum, hatta doğru sayfa mı artık ondan da şüphe etmeye başlamıştım. Neyse yazılayım da sabah abime sorarım dedim ve gece 3e kadar uğraştıktan sonra pes ettim...
Sabah sakin kafayla yapınca farkettim de aslında okadar da zor değilmiş..
Pazartesi inşaAllah kağıtları o yazıldığım üniversitelere yollayacam ve onlardan haber bekleyecem. Zaten yıllardır bu günü bekliyordum ama suan çok karışık duygular içindeyim, sevinsem hemen içimde bir ses "erken sevinme, ya alınmasan" diyor korku içinde de beklemek istemiyorum veya peşimist olmak da istemiyorum çünkü özaman beklemek daha da zor oluyor... Sürekli kendime "sen elinden geleni yaptın, gerisini Rabbine bırak" diyorum...

Hakkımda hayırlısı inşaAllah istediğim bölüme alınırım da yüzüm güler :))

Sonntag, 26. Mai 2013

Ama ben burayı çok özlemişim ki ♥


Evet blogcuğum gerçekten çok uzun zaman olmuş. En son Mart ayında yazmışım ama arada girip yokluyordum fakat yazacak güç bulamıyordum kendimde ve hemen vazgeçiyordum. Bu sıralar baya yoğun hissediyorum kendimi ayrıca çok yorgunum, neden bilmiyorum bu yorgunluk sanırım havadan kaynaklanıyor.. Aslında okadar yoğun da değilim, sınavları geride bıraktık sıradakiler kapıda ve yaz tatili yaklaşıyor, birde Mayıs ayında Almanya'da çok ara tatiller olduğu için normalde benim çok dinç ve dinlenmiş olmam lazım...
Mart ayından bu yana hiçbirşey değişmedi... Halen havalar buz gibi, güneş bir görünüyor ama hemen kayboluyor daha tadını çıkartamadan... Sadece değişen birşey var oda kar gitti ve yerini yağmur aldı :))

Bu sıralar ben bilgisayar dair herşeyden baya uzaklaştım ama blog yazmayı da özlüyor değilim... Bilemediğim bir bitkinlik yorgunluk olunca birşey yapasım gelmiyor, boş boş TV izliyorum, kitap okuyorum ve en güzeli uyuyorum :))

Geçen hafta, yani 19 Mayıs Kardeşlik ve Dayanışma günü için Belçika'ya doğru yol aldık cemaatimiz ile. Orada çok güzel bir gün geçirdikten sonra birkaç kitap alarak mutlu bir şekilde geri döndüm :) Cuma günü ise bizim genç kızlara yönelik üç aylar hakkında bir sohbetimiz vardı. Ben ilk kez sohbet vermek istediğimi söyledim ve Ramazan'ı araştırıp hazırlanmaya çalıştım o güne kadar. O gün herşey hazırdı çok şükür ve anlatmak için sadece kızları bekliyorduk. Ben bu kadar kız geleceğini beklemediğim için pek heyecan yoktu ama maşallah kızların ardı arkası gelmedi ve birden bire Mescid tıklım tıklım doluydu. Bende heyecan doruktaydı ve sanki kafamda olan herşey gitmişti... Besmele çekerek başladık programımıza ama çok şükür biraz heyecan olsada kızların dediğine göre çok iyi yapmışım bukadar kısa sürede hazırlanmama rağmen.. Umarım faydalı olabilmişimdir ve inşaAllah daha iyilerini yapmak için gayret edecem :))

Bugün de benim doğum günüm vardı ama ben sürekli doğum günümü unutup durdum, kızlar hatırlatmasa cidden bugün 26 Mayıs olduğunu unutacam :)) Tabi kutlamadığım için böyle olduğunu düşünüyorum..
Sabah saat 11 de camide toplantı olduğu için sabah erkenden kızlarla yola koyulduk. Baya uykulu bir şekilde seminer odasında oturduktan sonra bir seminerci geldi ve bütün motivasyonumuz doruğa çıkardı :)) Seminercinin konusu motivasyon olunca ve genç kızlara yönelik konuştuğu için çok güzel bilgiler aldım... Konuya alak süresi ile başladığı için benim için bir başka güzeldi... Bu seminerden aldığım birçok motivasyon var benim, birincisi kesinlikle hedefimi uzağa koymak ve o hedefe ulaşabilmek için çaba sarfetmek, ondan sonra Allah'a tevekkül etmek. İkincisi kitap okumak, hoşuna gitmese bile devam etmek çünkü her insan kitaptan mutlaka birşey öğrene bilir. Üçüncüsü ise okuyan bir insanın kesinlikle yazması da gerektiği, illa bir kitap olmak zorunda değil bu bir günlük olabilir, hikaye olabilir, kıssa olabilir vs. :))
Bende bugün o güzel seminerden sonra bir bloğucuğuma uğrayım da yazayım dedim... insan yazınca aslında baya hafifliyor, daha fazla yazmak gerekir ama bazen nereden nasıl başlıcağını bilemiyor ve vazgeçiyor yazmaktan... Kitap okumak yazmaktan daha kolay olduğu için hemen kitaba odaklanıyorum... Ama artık daha fazla yazmaya gayret edecem inşaAllah :))

Montag, 18. März 2013

Aklım nerde benim?


Bugün çok tuhaf bir gündü benim için. Uykusuzluk mu, yorgunluk mu yada sadece zor bir gün mü çözemedim. Sanırım üçü bir arada olunca aklım başımdan uçtu. Başta sabah esneyip durdum ve ne yapacağımı bilmiyordum veya birşey yapmak istemiyordum. Ardından bir heyecan bastı beni, neden diye sormayın bende bilmiyorum, karnıma ağrılar girdi böyle nefesim daraldı ve sürekli saate bakıp durdum. Her iki haftada bir olduğu gibi Hatibelik vardı ve sınavım da yoktu bu sefer yani onun yüzünden de olamaz ama başka bir neden de yoktu ortada.. Kısaca Hatibelik aklıma geldikçe karnıma ağrı girdi :) Her neyse sonunda saatim gelmişti ve yola çıkabilirdim camiye diye.. Başta Betül evinden aldım ardından yol üstü Zeynep kardeşimizi aldıktan sonra bismillah diyip yola çıktım.. Arabayı sürüyordum ama sanki arabada değildim başka yerdeydim düşüncelerimle, ilk başta Lamba yeşil yanmış ben farketmedim bile daldım boşluğa gittim ne düşündüğümü bile bilmiyorum ardından bir korna ile o bilmediğim hayallerden uyandırıldım. Otobana çıktıktan sonra Frankfurt doğru döndüm, neden Frankfurt? ben Frankfurt hiç gitmem ki :)) evet aklım başka yerdeydi o yola girdiğim an farkettim yanlış yere döndüğümü birden arabada hepsi nereye Özge dedi. Boşver Frankfurt yolundan da gide biliyoruz dedim ama başka otobana girer girmez o korkunç yol ile karşılaştık. O kadar kalabalıktı ki görür görmez korktum, neyse sakin olalım 2 km sonra çıkış var oradan çıkar köylerden giderim dedim ama o 2 km yarım saat kadar sürdü. Çok şükür otobandan çıktık ve ben Navigation açtım o ise bizi tanımadığım köylerden götürüyordu artık. Kızlar başladı dini sohbete, tamda sinirlendikleri konulara girdiler gittikçe sesleri yükseliyordu ben ise lütfen bir su yolu bulalım buraları tanımıyorum desem de susmadılar ve yolu kaçırdım. Gittikçe sinirlenmeye başladım ve dedim eğer birdahaki çıkışı da kaçırırsam dönecem eve. Ama çok şükür artık istediğim şehirdeydim fakat tam şehirin ortasında, orası da bu saatlerde çok fena oluyor... 20 dakikalık yolu çok şükür 1 saate sonra varınca rahatladım.. Ayrıca camide yaptığımız dersleri çok şükür anladım orada dalgınlık olmadı ve dikkatle dinledim ablalarımızı :)

Eve dönüşte Elhamdulillah sorun yaşamadım ve sağ sağlım eve vardım ama halen dalıp gidiyorum, belki aklımda çok şey vardır diye düşünüyorum suan. Ben böyle dalgın olduğum günler çok tedirgin oluyorum çünkü sanki bu dünyadan kopuyor gibi oluyorum..

Neyse ben ne yazdığımın farkında bile değilim sanki rüyada gibi hissediyorum kendimi en iyisi bırakım artık yazmayı :)

Vesselam


Sonntag, 10. Februar 2013

Karman çorman

Yorucu zor günlerin ardından sonunda odama kavuşmanın sevinci varken biran farkettim de daha çok isim varmış... Aslında herşey bitmiş ama ben henüz yerleşememişim.. Alınacak mobilyalar olduğu için bazı eşyalar ortalıkta duruyor ve babama yardım etmek zorunda olduğum için kartonlara el atamadım bir. Bugün şu kartonları boşaltım derken yine babam beni yardıma çağırdı. Onunla beraber işimi bitirince sonunda toparlana bilirim dedim.
Bir kartonu boşaltmak bu kadar zor olduğunu bilmiyordum tabi.. Küçük odada, o küçücük dolaptan ne çok dosya, defter ve kitap çıktı anlatamam. Önemli kağıtları ayır, lazım olmayacak kağıtları çöpe at derken baş ağrısı başladı. Hemen karar verdim, eğer düzgün ve eğlenceli olmasını istiyorsam acilen bırakmam lazım yoksa hem temiz yapmıcam hemde severek yapmış olmayacam. Aslında ayırdığım eşyaları yerleştire bilirdim ama birden karar verdim yeter bugünlük diye ve hepsini geri kartonun içine attım.
Evet bugün ne yaptın sorusuna gelirsem, eski odamın yerine lamınat döşedik babamla, ardından okul eşyaları, kağıtları vs. ayırdım ve neyin nereye geleceğine dair plan yaptım kafamda. En son bas ağrısı başlayınca biraz film seyrettim ardından odamı bıraktım ve ders çalışmaya karar verdim. Bugünki performansımdan gayet memnunum :)
Bugün odamda çok vakit geçirdiğim için birşeyin eksik olduğunu farkettim. Bu eksik olan şey ise TV :) annem ile babam alışverişe gidince salon bana kaldı ve laptop TV bağlayıp film seyrettim. O an aklımdan biran bir küçük şaka geçti, TV alıp odama götürüp yerleştirsem ne derler acaba diye. Aslında yapacaktım ama hem üşendim onu kaldırıp odama götürmeye hemde ağır olacağını düşünüp hemen vazgeçtim.. Mağlum şaka yapacam derken yere düşerse...



iş başa düşünce :)
babamla Lamınat yaparken



hangisinden başlasam diye düşünürken...


ders, şeker ve çikolata ♥
üçü bir arada :D

Neyse yapılacak çok şey var bende burada oyalanıyorum ya ders çalışayım yada odamı toplayayım ben en iyisi çünkü içim hiç ama hiç rahat etmiyor... Saat de baya geç olmuş :(

Vesselam ♥



Donnerstag, 7. Februar 2013

Onlar insan degil mi?


Dün Hadamar gittik semíner gurubuyla. Hadamar da zamanında engelli insanlar acımasız şekilde Hitlerin emri üzerine öldürülmüş. Hatta sırf engelli değil hasta olanlar veya ailesinde bir engelli varsa bu tehlikeli diye öldürüyorlarmış. İnsanların resmen o "hastaneye" getirmelerinden başlayarak tek tek odaları gezdik. Başta hastaları kayda alıyorlarmış sonra duş alacaksınız diye bodrum katına götürüp dusa benzer bir odaya götürerek kapıları kapatıyorlarmış. Ardından doğal gazı içeri sallarak boğarak öldürüyorlarmış. Cesetleri ise bir sobaya itekleyerek yakıyorlarmış. Ailelere ise bir hastalıktan oldu diye yalan söylüyorlarmış...
O günün en kötüsü benim için ise hem orada bulunmak hemde o anlatılanları kendi işyerindeki engellilere yapıldığını düşünmek.
Dünden beri sürekli diyorum o engelli veya hasta olsa bile insan! Bunları hayvana bile yapmazsın nasıl bir insana yapa bilirsin? Acaba kimin piskolojik sorunu var, kim hasta? Bir sağlıklı insan bunu asla ama asla yapmaz.
Hani o dün gördüklerim ve duyduklarım yetmiyormuş gibi bide bugün seminer de sakat çocukları aldırmaktan vs. konuştuk. Artık yeni birşey çıkarmışlar çocuklar anne karnına girmeden önce kontrol ediliyor ve sakat olmicagini bir nevi garanti veriyorlarmış. Şimdi benim anlamadığım onların ne farkı kalıyor zamanında yapılan o olaylardan? Eğer bir bebek anne karnında belliyse engelli dünyaya geleceğini 7. ayda olsan bile aldıra biliyorsun. O bir canlı değil mi!! O engelli olsa bile belki yaşamak istiyor ve belki herkesten çok mutlu olacak kim ona bu hakkı verdi!! Onun düşüncesi bile beni mafediyor... resmen bir 7 aylık bebek tam gelişmiş bir bebektir ve onu ya ilaçlarla boğarak yada başka bir şekilde öldürerek alıyorlar.
Biliyorum engelli bir çocuk büyütmek ve o çocuğun annesi olmak çok zor ama eğer anne olma kararı veriyorsa bir insan o çocuğun engelli olabileceğini göz önünde bulundurarak karar verilmeli...
Bide anne karnında çocuk belki sağlıklı iken doğum esnasında anlık bir komplikasyon yüzünden yine de engelli olabilir veya ileride trafik kazası geçirir yine olabilir. Kısaca buna kimse garanti veremez...

Neyse sanırım benim boş yere kızmam hiç bir fayda vermiyor ben kızsam bile devam edecekler bu pisliğe...

Dienstag, 5. Februar 2013

Bu rüyadan uyanmak istemiyorum! =))

İnsan kendini hani rüyada sanar, birazdan uyanacam kesin herşey baştan dediği günler olur ya, şuan kendimi bende rüyada hissediyorum :)
Bahsettiğim şu büyük odama kavuşmama günler, belki saatler kaldı. Duvarlar boyandı, Laminat yarısından fazla döşendi, kitaplar paketlendi. Yarın geri kalan Laminat'ı döşedikten sonra duvarda düzeltilmesi gereken yerleri düzeltip temizlik yapıp yatağımı ve küçük dolabımı yerleştirecem. İleriki günlerde babam büyük elbise dolabımı söküp yeni odamda masayla beraber kuracak. Ondan sonra aslında kocaman bir kitaplık almak gibi hayalim vardı ama sanırım onu biraz bekletmek zorundayım çünkü sınavlarımız var ve o daha önemli olduğunu düşünüyorum. Artık zamanla odama yeni eşyalar alırım şimdi azla kanaat etmek zorundayım çünkü ne zamanım var nede gücüm kaldı.
Şöyle geriye bakınca baya iş yaptığımızı fark ediyorum. Yukarıda başta kaloriferler temizlendi, banyo baştan sona kadar yenilendi, ara ve mutfağa fayanz yapıldı, tavana tahta, temizlik vs. derken aşağıda salonda tavan ve yer yapıldı ohoo say say bitmiyor ben sayarken bile yoruldum sanırım bukadar yorulmam normal.
Neyse bu geçmişte yaşanan zor günleri unutayım da önümdeki güzel günlere bakayım.
Oda ve ev dışında bir hayatım da vardı sanırım benim :) suan herşey oda olduğu için bazen dışarıda da bir hayat olduğunu unutuyorum. Ama bugün anladım bunun dışında bir hayatım daha vardı. Mesela bugün sınavım vardı ve birazcık çalıştığım halde iyi not aldığımı düşünüyorum ve yanlışlarımı anladığımı ve düzelteceğimi ümit ediyorum :)
Şöyle ileriye bakınca da biraz karın ağrısı yapıyor bana geleceğim çünkü sınav dolu günler beni bekliyor ve bir sürü dersim var bu karışıkıklta yapamadığım, acilen yapmam lazım, nasıl yetişecek diye korku sarıyor beni. Artık hafta sonuna en geç sınava çalışmaya başlamış olmalıyım ve ayretten dersleri bitirmeliyim.

Rahman yardımcımız olsun inşaAllah =)
O ol dedi mi herşey olur, yeterki sen elinden geleni yap, O'na güven ve teslim ol...
Şimdilik Rabbime emanet olun,

Vesselam ♥

Samstag, 5. Januar 2013

Tatil bitti, hayaller yarım kaldı...

Ağustos ayından beri çalıştığım için okulda olduğu gibi tatilim yoktu maalesef. Meğer insan okulda olunca dinlene biliyormuş bunu anladım bu staj sayesinde. Dört gözle tatili bekleyen ben 15 Aralık'tan itibaren Ocak ayın altısına kadar izin aldım. Aslında dinlenmek bir yana hayallerimi süsleyen odamı yapacaktım.

Kiracılarımız çıkmasını ne zamandır istesem de durduk yere kiracı çıkarmak olmaz diyordu babam. Evet haklıydı çok iyi bir kiracımız vardı ama benim de hayallerim vardı. Sonunda hayallerime bir adım daha yaklaşmıştım, bu ev o aileye küçük geldiği için taşınma kararı aldı ve 1 Aralık yukarısı bomboştu. Tabi bizim düşüncemiz 2-3 hafta içinde yukarısı temizlenip, yenilense ben yeni odamı süslemeye başlaya bilirdim tatilim bitmeden. Maalesef istediğimiz gibi yürümedi işler, işçiler gelmedi, hastalandı veya gereken malzeme olmadığı için çalışılamadı. Herşeyin hayırlısı dedim ama insan bir hayal kurduğu zaman hemen olsun istiyor :)

Şimdi tatilim bitmek üzere ve ben ne yaptım? koskocaman bir HİÇ...

Tüm tatil için plan yapmıştım ilk iki haftamı yukarıyı temizlemek odamı boyamak, düzenlemek ve süslemekle geçirecektim. Son haftamı ise Hatibelik derslerime verecektim sınava çalışacaktım vs. Aslında Hatibelik dersini yapa bilirdim ama yeni odamda yapacam düşüncesiyle yapmadım ve bir anda farkettim tatilim bitmiş ve Pazartesi Hatibelik var. Şimdi Pazartesi eğer gidersem Hatibeliğe ne diyecem Allah bilir :) artık hocalarımıza da aynısını anlatacam...

Benim kendime verdiğim bazı sözler vardı, mesela bol bol kitap okumak, dinimizi araştırmak, kuran okumak vs. ama bu sıralar farkettim de herşeye odam olunca yaparım diyorum. Hani kitap okumanın veya dinimizi araştırmanın yeni odayla ne alakası var bilmiyorum açıkçası :)

Şimdi düşünüyorum da üç hafta boyunca sen evde ne yaptın diye. Ama sanırım cevap çok basit, her gün aynı soruyu babama sordum "Ne zaman bitecek yukarı?" ve bütün gün TV izledim bol bol sıkıntı bastı çünkü boş oturmaktan çok sıkılırım :D

Pazartesi bir yandan ise başlıcam diye seviniyorum çünkü özledim o ortamı, o insanları ve en önemlisi onların sevgisini ama bir yandan da ise gidip eve gelip çalışmak zor olacak benim için.
Neyse artık hayırlısı :)

Benden bugünlük bu kadar...
Vesselam...

Donnerstag, 15. November 2012

Allah ol dedi gol oldu!!!



Pazar günü Milli görüş futbol turnovası organize etti. Aslında biz kızlarla hiç katılmak istemiyorduk, isteksiz isteksiz oraya gittik. Pek hazırlık yapmamıştık o gün 2 tshirt yaptık birinin üstünde "Allah ol dedi gol oldu" birisinde ise "Gollerin ustastiyim Wetzların hastasıyım" yazıyordu. Birini ben birini Dostum giydi. Her golde o tshirt açıp poz verecektik. Maç başlamadan bol bol dua ettik en azından 1-2 gol atalım da o tshirt gösterelim emeğimiz boşa gitmesin diye. İlk maçı aslında kazanmalıydık ama sanırım ısınma olduğu için 0:0 bitti. Biraz morelimiz bozulsada bunada şükür dedik devam ettik yolumuza. İkinci maçta ise ben aslında bir gol atmıştım ama bir oyuncu top içeri girdikten sonra eliyle dışarı attı bu yüzden penaltı verildi. Penaltıyı bir kardeşimiz attı ve 1:0 galip geldik bu maçı Allah'a şükür.. Üçüncü maç ise en çok korktuğumuz maçtı aslında, çünkü bu takım çok sert oynuyordu, dahası oynamıyordu resmen insanları tek tek sakatlıyordu. Biz öbür maçlardaki gibi adil olalım dedik ve besmele çekip başladık. Hedefimiz aslında berabere bitirmekti ama başlar başlamaz bir hata yüzünden gol yedik hemen o an bastırdık ve bir gol attık. Sonuç ise 1:1 oldu. Artık ilk elemeler bitmişti bekleme vaktimiz geldi, ya yarı finala kalacaktık yada elenmiş olacaktık. Aşağa yukarı yarım saat aradan sonra açıkladılar güzel haberi ve yarı finala kalmışız. Yarı final maçı sanırım en güzel maçtı. İlk golü onlar attıktan sonra 3 gol biz attık ve sonuç 3:1 bitti. Ama ben bu maçta sakatlandığım için final maçında biraz geriye çekildim. Final maçı korkuyla başladı besmele çektik ve bastırdık baya uğraştan sonra Allah'a şükür bir gol attık ve 1:0 olunca hemen bizim kalenin önünü kapattık gol yememek için. Top bizim kaleye her yaklaştığında biz geri vuruyorduk ve bu onları deli ediyordu. Son dakikalara yakın bizim takimdan birinin eli yanlışlıkla topa deydi tamda penaltı bölgesinde.... Bu yüzden  penaltı verdi hakem. Artık bütün salondaki arkadaşlar bizi destekliyordu... Herkes WETZLAR diye bağrıyordu. Herşey dostumun elindeydi gol yersek uzatma olacaktı ama bir güzel besmele çektikten sonra top tam dostumun eline uçtu ve golü kurtardı :) saniyeler kalmıştı artık ne zaman bitecek ne zaman bitecek derken hakem düdüğünü çaldı ve maç bitti =)

Kupa artık bizimdi masada bizi bekliyordu... sevinçten ne yapacağımızı şaşırdık başta bir bağırıp çağırdık sonra bir halka kurduk Kaptan TEKBİR diye bağırdı biz ise tüm gücümüzle ALLAHUEKBER dedik... Ne kadar güzel bir duyguymuş meğer din kardeşlerinle top oynamak...


Buda takımımızda herkese verilen madalya :))

Tabi bu maçtan bir gün sonraki ağrılarımı hiç anlatmayım :D resmen sabah bir uyandım ayaklarım felç gibi ayakta duramıyorum arada güç gidiyor yere düşüyordum... hayatımda hiç bukadar ağrım olmadı ayaklarımda .. eee tabi insan 3 sene böyle spor yapmayınca sonu bu olur...

Dienstag, 6. November 2012

Pişmanlık herşeyi anlatmaya yetmezmiş meğer



Ben Kalp kırılınca zamanla iyileşir sanıyordum. Aslında bende hep iyileşiyordu zamanla, ama bu başka birşeymiş... İnsan çok sevse bile okadar sözün ardından eskisi gibi olamıyormuş. Mevlana ne demiş "Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol!!!".. İşte bende bu sözü dinleyerek olduğum gibi davranıyordum. İçimden gelenleri yapardım, kızdığım zaman açık açık söylerdim, kırıldığım zaman o an gösterirdim kırgınlığımı, ama herşeye rağmen gider özür dilerdim, belki suçum olmazsa bile onların gözünde çok suçum vardır korkusuyla helalık dilerim ve dilerdim.

Ben işte deli dolu biriyim, severim konuşmayı, gülmeyi ve insanlara çok değer veririm ama aynı zamanda biri bana haksız yere kızarsa dayanamam, o haksızlığa gelemem, asla! O an sesimi yükseltirim, kızarım ve daha fazla olay büyümezsin diye ortamı terkederim. Zaten hep çektiğim şu üç huyumdandır, kimi için çok güzel huy olsa da çoğu insanlar kızıyor... Bir ortama girdiğim zaman hep şu cümleleri duyarım "of çok konuşuyorsun, offf ciddi ol biraz yeter Özge, ne zaman büyüyeceksin?" Huylu huyundan vazgeçmez işte, bende böyleyim beni böyle kabul edin diyemedim maalesef. Onlar için değişmeye çalıştım, çok çaba sarf ettim ve mutlu olamadım bir türlü. En yakın dostlarım bana kaç kere başkası için değişme kendin için değiş dese de değişecem derdim inatla. Sonra baya düşündüm kimin için değişmek istiyordum? Beni böyle insanlar sevmiyorsa, sevemiyorsa neden onlar için bu kadar çaba sarf ediyorum? Beni sevenler zaten yanımda o bazı insanlara ne gerek var diyip böyle kalmayı tercih ettim. Tabi bazı şeyler mecbur değişecekti hayatımda, mesela bir sohbete girdiğim zaman sessiz olmalıydım, çünkü başkaların hakkına giriyordum.

Artık hayatım da kendiliğinden değişen birçok şey vardı. Mesela eskisi kadar insanlara değer vermiyorum, değen insanlara o sevgiyi geri iletiyorum. Bu gelişme ise kalp kırıklarından meydana gelen değişimdir. Bir insana onca söz edildikten sonra eskisi gibi olmayı beklemesinler! Şimdi şükrediyorum insanlar için değişmediğimi, daha doğrusu değişemediğimi, çünkü şimdi de "neden böyle sessiz oldun, neden gülmüyorsun?" diyorlar. Yani demek ne yaparsak yapalım insanları memnun edemiyoruz.

Ayrıca her insan hata yapar, eğer pişman olduysa o hatayı görmemek lazım aslında ama maalesef yüzüne vurmaktan başka birşey yapmıyorlar. Sen böyleydin, şöyleydin diyip sürekli aşağlıyorlar. Unutmak istesen de sağolsun unutturmuyorlar. Sürekli canını yakıyorlar ve geriye pişmanlık, kalp kırıkları ve bol bol gözyaşı kalıyor.

Sonntag, 28. Oktober 2012

Hayatın akışına kapılmak



Hayat aynı hız devam ediyor, hatta sanki eskisinden daha hızlı gibi. Çocukken sabah kalkardık okula veya camiye giderdik ama nedense bir akşam olmazdı saatlerce oynardık. Suan eskiyi düşününce zamanın kısaldığını düşünüyorum... Aslında zamanın kısaldığı felan yok ama eskisi gibi değiliz, ne biz nede çocuklar eskisi gibi... Şimdi günler okadar dolu geçiyorki, çocukların oynamaya, gençlerin gezmeye, yaşlıların istirahat etmeye vakti dahi yok.

Şimdi bu hayatın akışının ortasında hissediyorum kendimi. Biryandan staj'a gidiyorum biryandan camiye gidiyorum biryandan ise arada arkadaşlarla gezmek için zaman ayırmak için çaba sarf ediyorum. Tabi en sevdiğim hobim kitap okumaktan asla vazgeçmem, onun için herzaman vaktim olmalı. Sonuçta Kuran-ı Kerim de ilk ayeti hatırlamak lazım. İkra...OKU!

Geçen sene benim için en önemli şey bu dünyada okuldu. Dünyalık düşünürsek aslında en önemli şeylerden biri okul evet, ama biz bu dünyada ebedi kalmayacağımızı unutmamalıyız ve özümüze dönmeliyiz. Okumakta bir nevi ibadettir ama geldiğimiz ve gideceğimiz yeri unutmamak kaydesiyle. Eğer siz Allah için okuyorsanız ve ileride elinize diplomayı aldığınız zaman Allah için cihad edecekseniz buda ibadet olur. Artık hayatıma okuldan başka birşeyler katmak istiyorum. Bir insanın hayatı sadece okul olamaz, olmaması lazım.

Bir sene boyunca ben Gençlik Eğitim Kurşuna (GEK) gittiğim için hayatıma biraz olsun renk giriyordu. Aslında orada dini eğitim aldığımız halde huzurlu hissediyordum kendimi, sanki dinlenmiş gibi oluyordum. Şimdi bu GEK bittiği için biran boşluğa düştüğümü hissettim. Zamanımı nasıl doldursam derken bir eğitime daha katılma kararı aldım. Hem okumayı hemde yeni şeyler öğrenmeyi çok sevdiğim için bu tür eğitimler bana ilaç gibi geliyor :)) hazırlayanlardan Allah razı olsun...

Bu sıralar aklım hep hacılarda... Rabbim onların haccını kabul etsin inşallah :)
Onlardan bir haber aldığım an o kutsal topraklarda geçirdiğim günler aklıma geliyor, içim hüzün doluyor, dönmek istiyorum. Onların suan ne hisslerle dolu olduğunu düşünüyorum, ne aşkla Kabeyi tavaf ettiklerini hayal ediyorum... Orası bir başka... inşallah kardeşlerimiz Kabe'de vakitlerini dolu dolu geçirirler öyle dönerler :)

Samstag, 18. August 2012

Hayallerime doğru ilk adım

Simdi sinavlari bitirdim cok sükür diplomayi aldim ama bir diplomayi almakla basardim diyemem mecburen yola devam edecem. Suan staj yapiyorum. Aslinda hayalimde bir ana okulunda staj yapmak vardi ve asla istemezdim engelillerin yaninda staj yapmayi ama malesef beni o bölüme almadilar. Belki bu benim icin daha hayirlidir diyip bismillah dedim staja carsamba günü basladim.
Ilk günüm düsündügüm gibi kötü gecti, rahat edemiyordum, o insanlarin o haline dayanamiyordum... Bunu oradaki kadinla konustum icimin acidigini, o ise bana anlatti zihinsel engelillerin cogu mutlu olabildigini hatta kücücük sey onlari mutlu ettigini. Evet bu dogruydu, sadece bir güzel söz, bir omuzunu sivazlamak onlar icin cok sey ifade ediyordu. Onlarin sevgiye ihtiyaci vardi ve cok sevgi verme kabiliyeti var. Saglikli insanlarin cogu insanliktan cikmis bir vaziyete girmis artik, bunu orada anladim. Kimisi onlar zaten zihinsel engelli nereden anlicak diyip, insan disi hareketler yapip o ter temiz insanlarin kalbini acimasiz bir sekilde kira biliyor. Benim onlara birsey ögretmem gerekiyor aslinda ama sanki onlar bana hayatta sükretmeyi ögretiyor, sevgiyi ögretiyor, aski ögretiyor.
Bu staja baslamadan önce herkes gözümü korkuttu Özge nasil orada staj yapacaksin onlar saldiriyor, isiriyor sana birsey yaparlar dedi. Benim gözüm iyice korkmustu nasil yapacam burada 1 sene staj diye kara kara düsünürken birden baslayi verdi maraton. Ne kadar cahil insanlar var ve bu cahil insanlarin arasinda bende vardim. Bu insanlar melek gibiler, biz engelli dedigimiz insanlar aslinda olmasi gerektigi gibiler, insanlar. Asil engelli olan bizim kalbimiz. Nasil insanliktan cikmissak bir günahsiz zihinsel engelliyle bile konusmaktan, hatta o ortamda bulunmaktan kaciniyoruz, rahatsiz oluyoruz, korkuyoruz.
Üc gündür onlarla beraber calisiyorum ve her sabah ilk girdigim an halen bir korku olusuyor cünkü henüz yenemedim o düsüncelerimi. Ama yarim saat icinde alisiyorum onlara hatta sarilmak istiyorum hepsine tek tek. Insan cekiniyor cünkü ve senden büyük insanlarin cocuk gibi davranmasi mafediyor seni.
Fazla is olmadigi icin is yerinde insanin cani sikiliyor eve gitmek istiyor ama eve gittigim an onlarin o sevgisini özlüyorsun. Böyle olacagini hic tahmin etmedim kesin cok kötü olacak alisamicam dedim ama tam tersi sanki sevdim bu isi... ama zamanla belli olacak bir ömür boyu yapabilecem mi diye.

Dienstag, 14. August 2012

Hayatımın dönüm noktası

Bu sabah ya herşey bitecekti yada aynı hız devam edecekti. Çok önemli bir gündü bu gün... Gece heyecandan uykum gelmedi, 1 dakika bile uyumadım ve sabah 7 de otobüsüm geliyordu. Bütün gece gözümü açmadım elbet uyurum diye ama malesef öyle olmadı aklım, fikrim ordaydı. Artık sabah 5 buçuk gibi kalkım şimdi uyuşam kendime gelemem dedim kalktım yavaş yavaş hazırlandım ve 7 de evden çıktım. Otobüse bindim ve okulun önünde kendimi buldum. Uykusuzluktan basım ağrıyordu, midem bulanıyordu. Korka korka öğretmeni aradım ve bulduğum da notumu öğrenmek istediğimi söyledim. Beni odasına çağırdı ve dosyasını açtı. Nedense bu almanlar'da ne merhamet var nede başka birşey. Başladı notları hızlı hızlı okumaya, en kötü nottan başladı ben o an çok kötü oldum ama umrunda bile değildi tamam çıka bilirsin dedi. Ne diyeceğimi şaşırdım, biraz zaman geçtikten sonra kendime geldim ve sordum tekrar bir sözlü sınava gire bilirmiyim diye, çünkü normalde öyle bir imkanın var. O an öğretmenin cevabı yine çok acımasız bir şekilde HAYIR dedi... odadan çıktım ama halen sarhoş gibiyim, zaten uykusuzluk başıma vurmuş bir şekilde bide öğretmenin o dediğini sindiremedim daha. Notlarım genel olarak aslında iyi ve sonuç itibariyle aldım diplomayı ama beni yazdığım notlar üzdü daha iyi sonuç bekledim çünkü. Yine de beni teselli eden mezun oldum ve matematik dersin de 2 yazmışım =)

O an ne yapacağımı şaşıran ben bir başta düşündüm, aslında başardım, yani aldım sınavı ve üniversiteye gitmek için hak kazandım neden morelim bozuktu.. Sonuçta bu benim için hayırlı olandır belki. Bunlar aklımdan geçtiği an bir şükrettim başardığıma, istediğim notla olmasada sonuç önemliydi sanırım. Sonra karnemi almam için kitabımı vermem gerektiği için kütüphane'nin açılmasını beklemem gerekiyordu. Malesef kütüphane 10 da açıldığı için 2 saat beklemem gerekiyordu. Ben de okulda duramam çıkmam lazım düşüncesiyle attım kendimi yola. Nereye gitsem derken aklıma kuzenim geldi ve oraya gitmek için otobüse bindim. Kuzenime gittikten 1 saat sonra yine okula doğru yola koyuldum. Artık uykum gittikçe çoğalmıştı ve bas ağrısına dayanamıyordum. Okula vardım ve kitabı verip karnemi aldıktan sonra bir yere daha gitmem gerekiyordu. Staj yapacağım için işyeri bir kağıt istemişti benden. Bundan sonra artık eve gidecektim baya bekledikten sonra artık sıra bana gelmişti ve o kağıt işinide hallettikten sonra saat 11:15 de eve vardım çok şükür.

Aklım daha okul da olduğu için uyuyamadım yine, baya düşündüm ne okusam diye nerelere yazılsam diye ve birkaç yer düşündükten sonra artık bedenim dayanamıyordu. Saat 13 de uyuya kalmışım..

Şimdi aslında mutluyum başardım, herşey bitti elhamdülillah :)

Donnerstag, 2. August 2012

mim-i Ramazan ♥

Aslında Ramazan hakkında bir yazı yazmayı düşünüyordum ama Dostym bunu bana kolaylaştırıp soruları hazırlayıp beni mim'lemiş bile :) direk ben Kübramın hazırladığı sorulara geçeyim hiç oyalanmadan en iyisi...

Ramazan Ayı senin için ne ifade ediyor?


Ramazan onbir ayın sultanıdır. Bir çok Müslümanın dört gözle beklediği aydır. Ramazan benim için huzur demektir, Teravih namazına giderken içinde bir sevinç ile gitmektir. Şeytanların bağlandığı, tevbe kapıların açıldığı aydır Ramazan ayı. Karnın açlıktan ağrısada, damağın susuzluktan kurusa da nefsine sahip çıkıp Allah'a yönelmektir. Bütün ailenin akşam vakti bir sofrada buluşup hepbirlikte dua edip aynı an yemeğe başlamaktır Ramazan. Hatimlerin okunduğu, zikirlerin yapıldığı aydır. Ramazan ayında sadece bizim karnımız değil inşaAllah verilen sadakalarımızla yoksul insanlarında karnı doyduğu aydır. Televizyon'da dini filimler, sohbetler izlemek, camilerin tıka basa dolu olmasıdır.

Ramazan hurma demektir,
kimi zaman hoşaf ve baklava demektir.

Ramazan ayı aşktır,
ilk vahiydir,
İkra demektir...

Diğer aylara göre olan farklılığı nelerdir?

Ramazan ayı bir başkadır, bir başka. Tüm ailenin bir araya geldiği bir aydır. Diğer aylarda genelde akşam yemeğini herkes başka zaman yediği için fazla bir araya gelinemiyor çünkü kimisi çalışıyor, kimisi okuyor, kimisi ise evde. Öbür aylarda herkes kendi işiyle meşgul iken bu ayda yardımlaşma var, kardeşlik var, sevgi var.

Ramazan Ayı ne değildir?

Ramazan oruç tutup açıktım, açıktım demek değildir. Nefsine sahip çıkamayıp yemek pişerken doya doya kokusunu içine çekmek değildir. Akşama kadar yatıp iftar vaktine yakın uyanmak değildir. Sahur'da "aman acıkırım sunuda yiyim, şu şişeyi bitirim sonra pişman olurum", İftarda da tıka basa yiyip mide ağrısı çekmek değildir. En az sofrada 4-5 çeşit yemeğin bulunup yarısını çöpe dökmek değildir. Oruç tutarken sinirli olup etrafa çatmak değildir Ramazan.

Mittwoch, 20. Juni 2012

Baska aleme dalmak...

Bugün sabah 9 da kontrol olmak icin hastane'ye gitmek icin yola koyuldum. Saat onu ceyrek gece hemsire beni cagirdi ve basta kan almak istedigini söyliyerek kolumu bagladi. Sol koluma igneyi batirdi fakat kan akmayinca bir iki igneyi oynatti sonra olmuyor malesef diyip cikardi geri. Sag kolumda denemek isteyince ben karsi ciktim cünkü ertesi gün sinavim vardi ve ders calismam gerekiyordu.. sonra kolum agrir felan diye korktum baya... Bunun üzerine hemsire sol elimin hemen yanina batirdi, orasida baya agriyormus fakat dayanilcak sekildeydi, o 3-4 tüp aldiktan sonra yavasca igneyi cikardi... o sirada biz okul sohbetine daldik ve ben farkinda bile degildim agrinin... igneyi cikartiktan sonra elime bir kagit tuttusturdu ve elinle iyice bastir kan durmasi icin diyip arkasini döndü ve ortaligi toparlamaya basladi... Kendisi benim okul hakkinda verdigim cevabin etkisinde kalmis bu nasil birsey ya diyip sikayet ediyordu ben ise bir anlik bas dönmesi hissettim, damara bastirdikca kötü öldüm... en iyisi bastirmim diye elimi cektim gözümün önü karardi ama kadini halen duyabiliyordum... gözümü biraz kasidiktan sonra kadinin soru sordugunu farkettim... bana bu okuldan sonra ne yapacaksin dedi ben ise cevap verecek halde degildim... icimden noluyor bana diye geciriyorum birden ter basti beni bunalmaya basladim ve gözümü kapattim... ama kadinin sorusunu cevaplamaya calisiyorum fakat hicbir kelime cikartamiyorum... birden bir bagirma sesi isittim gözümü hafif araladim hemsire yüzüme tokat atarak uyan, uyan ac gözlerini uyan diye bagriyor.. gözümü acinca iyi misin burda misin dedi bende evet diyecek halim olmadigi icin bir bas sallamayla yetindim ve gözümü geri kapattim ve beni sirkelemeye basladi hayir hayir uyuma acik birak gözlerini uyuma hayir diye... sonra o an farkettim megersem bayilmisim ve basimda iki hemsire duruyor... o an gülümsemeye basladim ilk kez bayildigim icin komigime gitti ve aslinda birazcik utanmistim bayildigima... neden diye sormayin bende bilmiyorum neden utandigimi :D sonradan farkettim kadin sorusunu sorar sormaz ben aslinda bayilmisim fakat rüya gibi aklimdan onun sorusu gecmis... biraz uzandiktan sonra hemsire rengimin yerine geldigini söyledi ve yavasca oturmami istedi... oturduktan sonra bir bardak su ictim ve tekrar bekleme odasina döndüm :)
Birazcik bas dönmesi oldugu halde aradan 10 dakika gectikten sonra mecburiyetten eve gitmem gerekiyordu ve arabayla gelmistim... besmele cekerek bindim arabaya ve yola koyuldum... korku icinde sürdüm, hep aklimdan gecirdim yine bayilma olayi olsa, baskasina zarar verirsem diye... ama Elhamdulillah eve sag saglim vara bildim :)

Freitag, 8. Juni 2012

Yogun günlerin ardindan...



Hic bitmicek sandigim okul bitti Elhamdulillah... Tabiki yola devam ediyoruz yilmak yok hedef bir üniversite bitirmek eger Rabbim nasip ederse =) Bayadir yazamiyorum cünkü 2 aydir sinav stresindeyim... Final sinavlarimi yazdim ve ilk diplomami aldim ve ikinci diplomami almak icin basta 3 sinava daha girmem gerekiyor... Hic hatirlamak istemesemde onlarada cok ama cok az zaman kaldi =) Allahin izniyle onuda atlatacam insaAllah...

Simdi asil su asaga yukari 2 ay icinde neler yaptim onlardan biraz bahsedim ben en iyisi :)
31.03.2012 Umre'ye gittim cok sükür.. aslinda ona özel bir yazi yazmak istiyorum o yüzden burada hic ayrintiya girmeden konuyu kapatiyorum ne kadar bahsetmek istesemde...
Umre'den dönünce beni kocaman 8 final sinavi bekledigini hatirladim, yaparim daha zaman var calisirim desem de fazla calismaya zamanim yoktu aslinda.. 2 hafta icinde 3 dersin bütün senede yaptiklarini ögrenip ezberlicektim ve ben henüz hicbir kagit hazirlamadan umre'ye gittigim icin dönünce baya zorluk cektim... Ne kadar zor olsada sinava girdim ve Rabbim bana öyle bir yardim etti ki calismadigim hicbirsey gelmedi, hep calistiklarim geldi elhamdulillah :)
Bu sinavlarin ardindan 2 hafta icinde 2 final sinavina daha calismam gerekiyordu ama bu stresin ardindan hic calisma istegi kalmamisti bende... bir hafta calistiktan sonra GEK gittim ve bu sefer gezi vardi plan'da... Münih yolculugu cuma aksami basladi.. O gün otobüse yetismek icin bir maratonda gibi kosturdum ve yetistim... Yolda ders calisirim zaten 6 saat sürüyor diye hayal kuruyordum ama otobüse bindigim an farkettim, bütün kagitlarimi evde unutmustum ve bu nedenle 6 saat yolculuk sohbet, muhabbetle gecti :) Münihe vardigimizda saatler gece 1 gösteriyordu ve biz camiiye girer girmez yattik cünkü sabah gezecegimiz icin... Sabah erkenden seminercimiz bizi aldi ve farkli farkli kiliseleri gezdik, o anlatti biz dinledik. O gün cok yagmur yagiyordu ve benim elimde herzamanki gibi semsiye yoktu ve tek sirilsiklam islananda ben oldum :) Pazar günü basta BMW müzesine gittik ve ardindan Olympiapark gittik... Olympiapark'ta benim sahsen ilgimi ceken toplar vardi, simdi biraz o toplardan bahsedeyim :) toplarin icine insanlar girebiliyordu ve suyun üstünde yürüne biliyordu o top sayesinde... Ben o toplari görür görmez hemen bir bilet aldim ve bindim, kisaca harikaydi :) O gün yorucu günden sonra Nürnberg'de yemek yedik ve istikamet eve diye yola ciktik...



18 Mayis Umre arkadasim Zeynep, ben ve ailem Hanau gittik. Her sene oldugu gibi bu sene'de bütün subeler Kermes düzenliyordu. Bizde bu sene degisiklik olsun Hanau Kermesine katilalim diyip yola ciktik ve güzel programla karsilastik...
20 Mayis aileler günü vardi camide ve yine mangal keyfi yapildi... Birbirinden güzel oyunlar oynuyarak zamanimizi gecirdigimiz bir gündü :)
26 Mayis'da aslinda dogum günüm vardi ama ben pek kutlamak istemedigim icin kizlarla Herborn gittik cünkü burdada Kermes vardi... Birbirinden güzel yemeklerini taddiktan sonra eve döndük..
Ve simdi 1 Hazirandan beri Hessentag'da camimizin standi oldugu icin orada satisda yardimci oluyoruz ve bol bol geziyoruz....Hessen eyaletinin meshur bir eglencesi oluyor her sene cesitli bölgelerinde ve bu sene Wetzlar'da oldugu icin bizde nasipleniyoruz ve Türk Mutfagini almanlara sunuyoruz... 

Freitag, 25. Mai 2012

"Az Sonra Kılsam Da Olur!"

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb'im. Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm. Ezan okununca sevdiklerimle geçirdigim zamanların azalmasından korktum.
Vakit girince, içim "ciz" etti hep. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum.
Ayak diredim, "az sonra kilsam da olur!" dedim. "Az sonra"larim "çok sonralar"a döndü, geç kaldim, geç kalmaktan utanmadim.
Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım.
Oysa rahatlığı Sana borçluyum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana. Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana. Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin.
Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin. Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin.
Gün oldu; usandım. Sabrımı tükettim; tükendim.
Kendimi yontmaya heveslendim. Benden istediğin zamanı çok gördüm. Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazın rekâtlarını; kısaltmak için bahaneler aradım.

Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. "Beni bana bırak'' larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken,
ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım.

Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamani bana! Bir uçurumun dibine savrulmus bir arabada çaresizce Sana yalvartiyor olabilirdin beni. Korkulu bir savasin orta yerinde ates ve kan kusan bombalarin altinda günümü de, isimi de, uykumu da, hatta rüyalarimi da delik desik etmelerini takdir edebilirdin.

Düşmeyen bombalar kadar,
uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana.

İçten pazarlıktı benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim. Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi sıfırlamayı,benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim.

Acelem vardı; alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden.
Bütün benliğimle aşağı inemedim.
İşim vardı, secdemi işime zaman kazandım.
Secdeye kalbimi de sığdırmaya çalışmadım.
Uykum vardı,secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim.

İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim.
Bedenim eğilirken huzurunda,"emrolunduğum gibi dosdoğru olma"nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. "Sırası değil'di; "hele dur; sonra da olurdu.

En Sevgili'ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alinmadim. Sen dileseydin, çocugumun ciliz nabizlarinin esliginde, los ve nesesiz bir yogun bakim odasinda, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranina kilitleyebilirdin.

Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kipirtisinin gölgesinde, mini mini bir sarsintinin beklentisi içinde saçlarima aklar düsürebilirdin..........

Içten pazarlik mi denir buna? Sen bilirsin Seninle ettigim pazarligi. Kendime sakladigim ve hatta kendimden de sakladigim sir bu. Dilime bile degdirmekten korktugum, agzima almaktan utandigim öyle bir sir iste. Fisildamasi bile aci veriyor ya... Meselâ, uzayinca Fatiha, uzayinca sûre heceler sanki özgürlüge giden yolu taslar gibi kestikçe, "bitmez simdi bu namaz!" dedigim çok oldu.
Ama içimden. Kimseler duymadi. Bir Sen duydun beni ey Rabb'im. Sirrimi bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudagim anlamina yetisemedigim kelimeler için oynarken, Sen beni söyledigimden fazlasiyla duydun, söyleyemedigimi de, dile getiremedigimi de bildin. Ruhumu alip uzaklara gittigim halde, bir bedenimi biraktigim halde huzurunda, kovmadin beni, yakinliginda tuttun. Itirafimdir; öyle anlatildigi gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazi...

"Aradan çikarmaya çalistigim" oldu namazi. Geçistirdim namazi. Bir "sorun"du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yasamaya basladim... Yasamayi namazin içinde aramaliydim. Namazi yasamanin içine sizdirmaliydim oysa. Bilemedim. Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlik ettim; ama Sen utandirmadin, yine yine yine huzuruna aldin beni. Her secdede rahmetinle oksadin alnimi. Her rükûda "aferinler" fisildadin gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanin akligina çagirdin ruhumu. Yüzüme vurmadin. Azarlamadin. Asagilamadin. Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadin. Utandirmadin. Pazarlik ettigimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb'im. Kimselere söylemedin. Sirdasim Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayiplamandan korkmam.Ben iste böyleyim; yine "bana ait"lerin hesabindayim. Baska kime söyleyeyim? Baska kimin anlayisindan medet umayim? AFFET BENİ..




Senai Demirci
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

sevilenler