Ben Kalp kırılınca zamanla iyileşir sanıyordum. Aslında bende hep iyileşiyordu zamanla, ama bu başka birşeymiş... İnsan çok sevse bile okadar sözün ardından eskisi gibi olamıyormuş. Mevlana ne demiş "Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol!!!".. İşte bende bu sözü dinleyerek olduğum gibi davranıyordum. İçimden gelenleri yapardım, kızdığım zaman açık açık söylerdim, kırıldığım zaman o an gösterirdim kırgınlığımı, ama herşeye rağmen gider özür dilerdim, belki suçum olmazsa bile onların gözünde çok suçum vardır korkusuyla helalık dilerim ve dilerdim.
Ben işte deli dolu biriyim, severim konuşmayı, gülmeyi ve insanlara çok değer veririm ama aynı zamanda biri bana haksız yere kızarsa dayanamam, o haksızlığa gelemem, asla! O an sesimi yükseltirim, kızarım ve daha fazla olay büyümezsin diye ortamı terkederim. Zaten hep çektiğim şu üç huyumdandır, kimi için çok güzel huy olsa da çoğu insanlar kızıyor... Bir ortama girdiğim zaman hep şu cümleleri duyarım "of çok konuşuyorsun, offf ciddi ol biraz yeter Özge, ne zaman büyüyeceksin?" Huylu huyundan vazgeçmez işte, bende böyleyim beni böyle kabul edin diyemedim maalesef. Onlar için değişmeye çalıştım, çok çaba sarf ettim ve mutlu olamadım bir türlü. En yakın dostlarım bana kaç kere başkası için değişme kendin için değiş dese de değişecem derdim inatla. Sonra baya düşündüm kimin için değişmek istiyordum? Beni böyle insanlar sevmiyorsa, sevemiyorsa neden onlar için bu kadar çaba sarf ediyorum? Beni sevenler zaten yanımda o bazı insanlara ne gerek var diyip böyle kalmayı tercih ettim. Tabi bazı şeyler mecbur değişecekti hayatımda, mesela bir sohbete girdiğim zaman sessiz olmalıydım, çünkü başkaların hakkına giriyordum.
Artık hayatım da kendiliğinden değişen birçok şey vardı. Mesela eskisi kadar insanlara değer vermiyorum, değen insanlara o sevgiyi geri iletiyorum. Bu gelişme ise kalp kırıklarından meydana gelen değişimdir. Bir insana onca söz edildikten sonra eskisi gibi olmayı beklemesinler! Şimdi şükrediyorum insanlar için değişmediğimi, daha doğrusu değişemediğimi, çünkü şimdi de "neden böyle sessiz oldun, neden gülmüyorsun?" diyorlar. Yani demek ne yaparsak yapalım insanları memnun edemiyoruz.
Ayrıca her insan hata yapar, eğer pişman olduysa o hatayı görmemek lazım aslında ama maalesef yüzüne vurmaktan başka birşey yapmıyorlar. Sen böyleydin, şöyleydin diyip sürekli aşağlıyorlar. Unutmak istesen de sağolsun unutturmuyorlar. Sürekli canını yakıyorlar ve geriye pişmanlık, kalp kırıkları ve bol bol gözyaşı kalıyor.

