Hayatimdan bir kac bilgiler =)

Donnerstag, 15. November 2012

Allah ol dedi gol oldu!!!



Pazar günü Milli görüş futbol turnovası organize etti. Aslında biz kızlarla hiç katılmak istemiyorduk, isteksiz isteksiz oraya gittik. Pek hazırlık yapmamıştık o gün 2 tshirt yaptık birinin üstünde "Allah ol dedi gol oldu" birisinde ise "Gollerin ustastiyim Wetzların hastasıyım" yazıyordu. Birini ben birini Dostum giydi. Her golde o tshirt açıp poz verecektik. Maç başlamadan bol bol dua ettik en azından 1-2 gol atalım da o tshirt gösterelim emeğimiz boşa gitmesin diye. İlk maçı aslında kazanmalıydık ama sanırım ısınma olduğu için 0:0 bitti. Biraz morelimiz bozulsada bunada şükür dedik devam ettik yolumuza. İkinci maçta ise ben aslında bir gol atmıştım ama bir oyuncu top içeri girdikten sonra eliyle dışarı attı bu yüzden penaltı verildi. Penaltıyı bir kardeşimiz attı ve 1:0 galip geldik bu maçı Allah'a şükür.. Üçüncü maç ise en çok korktuğumuz maçtı aslında, çünkü bu takım çok sert oynuyordu, dahası oynamıyordu resmen insanları tek tek sakatlıyordu. Biz öbür maçlardaki gibi adil olalım dedik ve besmele çekip başladık. Hedefimiz aslında berabere bitirmekti ama başlar başlamaz bir hata yüzünden gol yedik hemen o an bastırdık ve bir gol attık. Sonuç ise 1:1 oldu. Artık ilk elemeler bitmişti bekleme vaktimiz geldi, ya yarı finala kalacaktık yada elenmiş olacaktık. Aşağa yukarı yarım saat aradan sonra açıkladılar güzel haberi ve yarı finala kalmışız. Yarı final maçı sanırım en güzel maçtı. İlk golü onlar attıktan sonra 3 gol biz attık ve sonuç 3:1 bitti. Ama ben bu maçta sakatlandığım için final maçında biraz geriye çekildim. Final maçı korkuyla başladı besmele çektik ve bastırdık baya uğraştan sonra Allah'a şükür bir gol attık ve 1:0 olunca hemen bizim kalenin önünü kapattık gol yememek için. Top bizim kaleye her yaklaştığında biz geri vuruyorduk ve bu onları deli ediyordu. Son dakikalara yakın bizim takimdan birinin eli yanlışlıkla topa deydi tamda penaltı bölgesinde.... Bu yüzden  penaltı verdi hakem. Artık bütün salondaki arkadaşlar bizi destekliyordu... Herkes WETZLAR diye bağrıyordu. Herşey dostumun elindeydi gol yersek uzatma olacaktı ama bir güzel besmele çektikten sonra top tam dostumun eline uçtu ve golü kurtardı :) saniyeler kalmıştı artık ne zaman bitecek ne zaman bitecek derken hakem düdüğünü çaldı ve maç bitti =)

Kupa artık bizimdi masada bizi bekliyordu... sevinçten ne yapacağımızı şaşırdık başta bir bağırıp çağırdık sonra bir halka kurduk Kaptan TEKBİR diye bağırdı biz ise tüm gücümüzle ALLAHUEKBER dedik... Ne kadar güzel bir duyguymuş meğer din kardeşlerinle top oynamak...


Buda takımımızda herkese verilen madalya :))

Tabi bu maçtan bir gün sonraki ağrılarımı hiç anlatmayım :D resmen sabah bir uyandım ayaklarım felç gibi ayakta duramıyorum arada güç gidiyor yere düşüyordum... hayatımda hiç bukadar ağrım olmadı ayaklarımda .. eee tabi insan 3 sene böyle spor yapmayınca sonu bu olur...

Dienstag, 6. November 2012

Pişmanlık herşeyi anlatmaya yetmezmiş meğer



Ben Kalp kırılınca zamanla iyileşir sanıyordum. Aslında bende hep iyileşiyordu zamanla, ama bu başka birşeymiş... İnsan çok sevse bile okadar sözün ardından eskisi gibi olamıyormuş. Mevlana ne demiş "Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol!!!".. İşte bende bu sözü dinleyerek olduğum gibi davranıyordum. İçimden gelenleri yapardım, kızdığım zaman açık açık söylerdim, kırıldığım zaman o an gösterirdim kırgınlığımı, ama herşeye rağmen gider özür dilerdim, belki suçum olmazsa bile onların gözünde çok suçum vardır korkusuyla helalık dilerim ve dilerdim.

Ben işte deli dolu biriyim, severim konuşmayı, gülmeyi ve insanlara çok değer veririm ama aynı zamanda biri bana haksız yere kızarsa dayanamam, o haksızlığa gelemem, asla! O an sesimi yükseltirim, kızarım ve daha fazla olay büyümezsin diye ortamı terkederim. Zaten hep çektiğim şu üç huyumdandır, kimi için çok güzel huy olsa da çoğu insanlar kızıyor... Bir ortama girdiğim zaman hep şu cümleleri duyarım "of çok konuşuyorsun, offf ciddi ol biraz yeter Özge, ne zaman büyüyeceksin?" Huylu huyundan vazgeçmez işte, bende böyleyim beni böyle kabul edin diyemedim maalesef. Onlar için değişmeye çalıştım, çok çaba sarf ettim ve mutlu olamadım bir türlü. En yakın dostlarım bana kaç kere başkası için değişme kendin için değiş dese de değişecem derdim inatla. Sonra baya düşündüm kimin için değişmek istiyordum? Beni böyle insanlar sevmiyorsa, sevemiyorsa neden onlar için bu kadar çaba sarf ediyorum? Beni sevenler zaten yanımda o bazı insanlara ne gerek var diyip böyle kalmayı tercih ettim. Tabi bazı şeyler mecbur değişecekti hayatımda, mesela bir sohbete girdiğim zaman sessiz olmalıydım, çünkü başkaların hakkına giriyordum.

Artık hayatım da kendiliğinden değişen birçok şey vardı. Mesela eskisi kadar insanlara değer vermiyorum, değen insanlara o sevgiyi geri iletiyorum. Bu gelişme ise kalp kırıklarından meydana gelen değişimdir. Bir insana onca söz edildikten sonra eskisi gibi olmayı beklemesinler! Şimdi şükrediyorum insanlar için değişmediğimi, daha doğrusu değişemediğimi, çünkü şimdi de "neden böyle sessiz oldun, neden gülmüyorsun?" diyorlar. Yani demek ne yaparsak yapalım insanları memnun edemiyoruz.

Ayrıca her insan hata yapar, eğer pişman olduysa o hatayı görmemek lazım aslında ama maalesef yüzüne vurmaktan başka birşey yapmıyorlar. Sen böyleydin, şöyleydin diyip sürekli aşağlıyorlar. Unutmak istesen de sağolsun unutturmuyorlar. Sürekli canını yakıyorlar ve geriye pişmanlık, kalp kırıkları ve bol bol gözyaşı kalıyor.

Sonntag, 28. Oktober 2012

Hayatın akışına kapılmak



Hayat aynı hız devam ediyor, hatta sanki eskisinden daha hızlı gibi. Çocukken sabah kalkardık okula veya camiye giderdik ama nedense bir akşam olmazdı saatlerce oynardık. Suan eskiyi düşününce zamanın kısaldığını düşünüyorum... Aslında zamanın kısaldığı felan yok ama eskisi gibi değiliz, ne biz nede çocuklar eskisi gibi... Şimdi günler okadar dolu geçiyorki, çocukların oynamaya, gençlerin gezmeye, yaşlıların istirahat etmeye vakti dahi yok.

Şimdi bu hayatın akışının ortasında hissediyorum kendimi. Biryandan staj'a gidiyorum biryandan camiye gidiyorum biryandan ise arada arkadaşlarla gezmek için zaman ayırmak için çaba sarf ediyorum. Tabi en sevdiğim hobim kitap okumaktan asla vazgeçmem, onun için herzaman vaktim olmalı. Sonuçta Kuran-ı Kerim de ilk ayeti hatırlamak lazım. İkra...OKU!

Geçen sene benim için en önemli şey bu dünyada okuldu. Dünyalık düşünürsek aslında en önemli şeylerden biri okul evet, ama biz bu dünyada ebedi kalmayacağımızı unutmamalıyız ve özümüze dönmeliyiz. Okumakta bir nevi ibadettir ama geldiğimiz ve gideceğimiz yeri unutmamak kaydesiyle. Eğer siz Allah için okuyorsanız ve ileride elinize diplomayı aldığınız zaman Allah için cihad edecekseniz buda ibadet olur. Artık hayatıma okuldan başka birşeyler katmak istiyorum. Bir insanın hayatı sadece okul olamaz, olmaması lazım.

Bir sene boyunca ben Gençlik Eğitim Kurşuna (GEK) gittiğim için hayatıma biraz olsun renk giriyordu. Aslında orada dini eğitim aldığımız halde huzurlu hissediyordum kendimi, sanki dinlenmiş gibi oluyordum. Şimdi bu GEK bittiği için biran boşluğa düştüğümü hissettim. Zamanımı nasıl doldursam derken bir eğitime daha katılma kararı aldım. Hem okumayı hemde yeni şeyler öğrenmeyi çok sevdiğim için bu tür eğitimler bana ilaç gibi geliyor :)) hazırlayanlardan Allah razı olsun...

Bu sıralar aklım hep hacılarda... Rabbim onların haccını kabul etsin inşallah :)
Onlardan bir haber aldığım an o kutsal topraklarda geçirdiğim günler aklıma geliyor, içim hüzün doluyor, dönmek istiyorum. Onların suan ne hisslerle dolu olduğunu düşünüyorum, ne aşkla Kabeyi tavaf ettiklerini hayal ediyorum... Orası bir başka... inşallah kardeşlerimiz Kabe'de vakitlerini dolu dolu geçirirler öyle dönerler :)

Samstag, 18. August 2012

Hayallerime doğru ilk adım

Simdi sinavlari bitirdim cok sükür diplomayi aldim ama bir diplomayi almakla basardim diyemem mecburen yola devam edecem. Suan staj yapiyorum. Aslinda hayalimde bir ana okulunda staj yapmak vardi ve asla istemezdim engelillerin yaninda staj yapmayi ama malesef beni o bölüme almadilar. Belki bu benim icin daha hayirlidir diyip bismillah dedim staja carsamba günü basladim.
Ilk günüm düsündügüm gibi kötü gecti, rahat edemiyordum, o insanlarin o haline dayanamiyordum... Bunu oradaki kadinla konustum icimin acidigini, o ise bana anlatti zihinsel engelillerin cogu mutlu olabildigini hatta kücücük sey onlari mutlu ettigini. Evet bu dogruydu, sadece bir güzel söz, bir omuzunu sivazlamak onlar icin cok sey ifade ediyordu. Onlarin sevgiye ihtiyaci vardi ve cok sevgi verme kabiliyeti var. Saglikli insanlarin cogu insanliktan cikmis bir vaziyete girmis artik, bunu orada anladim. Kimisi onlar zaten zihinsel engelli nereden anlicak diyip, insan disi hareketler yapip o ter temiz insanlarin kalbini acimasiz bir sekilde kira biliyor. Benim onlara birsey ögretmem gerekiyor aslinda ama sanki onlar bana hayatta sükretmeyi ögretiyor, sevgiyi ögretiyor, aski ögretiyor.
Bu staja baslamadan önce herkes gözümü korkuttu Özge nasil orada staj yapacaksin onlar saldiriyor, isiriyor sana birsey yaparlar dedi. Benim gözüm iyice korkmustu nasil yapacam burada 1 sene staj diye kara kara düsünürken birden baslayi verdi maraton. Ne kadar cahil insanlar var ve bu cahil insanlarin arasinda bende vardim. Bu insanlar melek gibiler, biz engelli dedigimiz insanlar aslinda olmasi gerektigi gibiler, insanlar. Asil engelli olan bizim kalbimiz. Nasil insanliktan cikmissak bir günahsiz zihinsel engelliyle bile konusmaktan, hatta o ortamda bulunmaktan kaciniyoruz, rahatsiz oluyoruz, korkuyoruz.
Üc gündür onlarla beraber calisiyorum ve her sabah ilk girdigim an halen bir korku olusuyor cünkü henüz yenemedim o düsüncelerimi. Ama yarim saat icinde alisiyorum onlara hatta sarilmak istiyorum hepsine tek tek. Insan cekiniyor cünkü ve senden büyük insanlarin cocuk gibi davranmasi mafediyor seni.
Fazla is olmadigi icin is yerinde insanin cani sikiliyor eve gitmek istiyor ama eve gittigim an onlarin o sevgisini özlüyorsun. Böyle olacagini hic tahmin etmedim kesin cok kötü olacak alisamicam dedim ama tam tersi sanki sevdim bu isi... ama zamanla belli olacak bir ömür boyu yapabilecem mi diye.

Dienstag, 14. August 2012

Hayatımın dönüm noktası

Bu sabah ya herşey bitecekti yada aynı hız devam edecekti. Çok önemli bir gündü bu gün... Gece heyecandan uykum gelmedi, 1 dakika bile uyumadım ve sabah 7 de otobüsüm geliyordu. Bütün gece gözümü açmadım elbet uyurum diye ama malesef öyle olmadı aklım, fikrim ordaydı. Artık sabah 5 buçuk gibi kalkım şimdi uyuşam kendime gelemem dedim kalktım yavaş yavaş hazırlandım ve 7 de evden çıktım. Otobüse bindim ve okulun önünde kendimi buldum. Uykusuzluktan basım ağrıyordu, midem bulanıyordu. Korka korka öğretmeni aradım ve bulduğum da notumu öğrenmek istediğimi söyledim. Beni odasına çağırdı ve dosyasını açtı. Nedense bu almanlar'da ne merhamet var nede başka birşey. Başladı notları hızlı hızlı okumaya, en kötü nottan başladı ben o an çok kötü oldum ama umrunda bile değildi tamam çıka bilirsin dedi. Ne diyeceğimi şaşırdım, biraz zaman geçtikten sonra kendime geldim ve sordum tekrar bir sözlü sınava gire bilirmiyim diye, çünkü normalde öyle bir imkanın var. O an öğretmenin cevabı yine çok acımasız bir şekilde HAYIR dedi... odadan çıktım ama halen sarhoş gibiyim, zaten uykusuzluk başıma vurmuş bir şekilde bide öğretmenin o dediğini sindiremedim daha. Notlarım genel olarak aslında iyi ve sonuç itibariyle aldım diplomayı ama beni yazdığım notlar üzdü daha iyi sonuç bekledim çünkü. Yine de beni teselli eden mezun oldum ve matematik dersin de 2 yazmışım =)

O an ne yapacağımı şaşıran ben bir başta düşündüm, aslında başardım, yani aldım sınavı ve üniversiteye gitmek için hak kazandım neden morelim bozuktu.. Sonuçta bu benim için hayırlı olandır belki. Bunlar aklımdan geçtiği an bir şükrettim başardığıma, istediğim notla olmasada sonuç önemliydi sanırım. Sonra karnemi almam için kitabımı vermem gerektiği için kütüphane'nin açılmasını beklemem gerekiyordu. Malesef kütüphane 10 da açıldığı için 2 saat beklemem gerekiyordu. Ben de okulda duramam çıkmam lazım düşüncesiyle attım kendimi yola. Nereye gitsem derken aklıma kuzenim geldi ve oraya gitmek için otobüse bindim. Kuzenime gittikten 1 saat sonra yine okula doğru yola koyuldum. Artık uykum gittikçe çoğalmıştı ve bas ağrısına dayanamıyordum. Okula vardım ve kitabı verip karnemi aldıktan sonra bir yere daha gitmem gerekiyordu. Staj yapacağım için işyeri bir kağıt istemişti benden. Bundan sonra artık eve gidecektim baya bekledikten sonra artık sıra bana gelmişti ve o kağıt işinide hallettikten sonra saat 11:15 de eve vardım çok şükür.

Aklım daha okul da olduğu için uyuyamadım yine, baya düşündüm ne okusam diye nerelere yazılsam diye ve birkaç yer düşündükten sonra artık bedenim dayanamıyordu. Saat 13 de uyuya kalmışım..

Şimdi aslında mutluyum başardım, herşey bitti elhamdülillah :)

Donnerstag, 2. August 2012

mim-i Ramazan ♥

Aslında Ramazan hakkında bir yazı yazmayı düşünüyordum ama Dostym bunu bana kolaylaştırıp soruları hazırlayıp beni mim'lemiş bile :) direk ben Kübramın hazırladığı sorulara geçeyim hiç oyalanmadan en iyisi...

Ramazan Ayı senin için ne ifade ediyor?


Ramazan onbir ayın sultanıdır. Bir çok Müslümanın dört gözle beklediği aydır. Ramazan benim için huzur demektir, Teravih namazına giderken içinde bir sevinç ile gitmektir. Şeytanların bağlandığı, tevbe kapıların açıldığı aydır Ramazan ayı. Karnın açlıktan ağrısada, damağın susuzluktan kurusa da nefsine sahip çıkıp Allah'a yönelmektir. Bütün ailenin akşam vakti bir sofrada buluşup hepbirlikte dua edip aynı an yemeğe başlamaktır Ramazan. Hatimlerin okunduğu, zikirlerin yapıldığı aydır. Ramazan ayında sadece bizim karnımız değil inşaAllah verilen sadakalarımızla yoksul insanlarında karnı doyduğu aydır. Televizyon'da dini filimler, sohbetler izlemek, camilerin tıka basa dolu olmasıdır.

Ramazan hurma demektir,
kimi zaman hoşaf ve baklava demektir.

Ramazan ayı aşktır,
ilk vahiydir,
İkra demektir...

Diğer aylara göre olan farklılığı nelerdir?

Ramazan ayı bir başkadır, bir başka. Tüm ailenin bir araya geldiği bir aydır. Diğer aylarda genelde akşam yemeğini herkes başka zaman yediği için fazla bir araya gelinemiyor çünkü kimisi çalışıyor, kimisi okuyor, kimisi ise evde. Öbür aylarda herkes kendi işiyle meşgul iken bu ayda yardımlaşma var, kardeşlik var, sevgi var.

Ramazan Ayı ne değildir?

Ramazan oruç tutup açıktım, açıktım demek değildir. Nefsine sahip çıkamayıp yemek pişerken doya doya kokusunu içine çekmek değildir. Akşama kadar yatıp iftar vaktine yakın uyanmak değildir. Sahur'da "aman acıkırım sunuda yiyim, şu şişeyi bitirim sonra pişman olurum", İftarda da tıka basa yiyip mide ağrısı çekmek değildir. En az sofrada 4-5 çeşit yemeğin bulunup yarısını çöpe dökmek değildir. Oruç tutarken sinirli olup etrafa çatmak değildir Ramazan.

Mittwoch, 20. Juni 2012

Baska aleme dalmak...

Bugün sabah 9 da kontrol olmak icin hastane'ye gitmek icin yola koyuldum. Saat onu ceyrek gece hemsire beni cagirdi ve basta kan almak istedigini söyliyerek kolumu bagladi. Sol koluma igneyi batirdi fakat kan akmayinca bir iki igneyi oynatti sonra olmuyor malesef diyip cikardi geri. Sag kolumda denemek isteyince ben karsi ciktim cünkü ertesi gün sinavim vardi ve ders calismam gerekiyordu.. sonra kolum agrir felan diye korktum baya... Bunun üzerine hemsire sol elimin hemen yanina batirdi, orasida baya agriyormus fakat dayanilcak sekildeydi, o 3-4 tüp aldiktan sonra yavasca igneyi cikardi... o sirada biz okul sohbetine daldik ve ben farkinda bile degildim agrinin... igneyi cikartiktan sonra elime bir kagit tuttusturdu ve elinle iyice bastir kan durmasi icin diyip arkasini döndü ve ortaligi toparlamaya basladi... Kendisi benim okul hakkinda verdigim cevabin etkisinde kalmis bu nasil birsey ya diyip sikayet ediyordu ben ise bir anlik bas dönmesi hissettim, damara bastirdikca kötü öldüm... en iyisi bastirmim diye elimi cektim gözümün önü karardi ama kadini halen duyabiliyordum... gözümü biraz kasidiktan sonra kadinin soru sordugunu farkettim... bana bu okuldan sonra ne yapacaksin dedi ben ise cevap verecek halde degildim... icimden noluyor bana diye geciriyorum birden ter basti beni bunalmaya basladim ve gözümü kapattim... ama kadinin sorusunu cevaplamaya calisiyorum fakat hicbir kelime cikartamiyorum... birden bir bagirma sesi isittim gözümü hafif araladim hemsire yüzüme tokat atarak uyan, uyan ac gözlerini uyan diye bagriyor.. gözümü acinca iyi misin burda misin dedi bende evet diyecek halim olmadigi icin bir bas sallamayla yetindim ve gözümü geri kapattim ve beni sirkelemeye basladi hayir hayir uyuma acik birak gözlerini uyuma hayir diye... sonra o an farkettim megersem bayilmisim ve basimda iki hemsire duruyor... o an gülümsemeye basladim ilk kez bayildigim icin komigime gitti ve aslinda birazcik utanmistim bayildigima... neden diye sormayin bende bilmiyorum neden utandigimi :D sonradan farkettim kadin sorusunu sorar sormaz ben aslinda bayilmisim fakat rüya gibi aklimdan onun sorusu gecmis... biraz uzandiktan sonra hemsire rengimin yerine geldigini söyledi ve yavasca oturmami istedi... oturduktan sonra bir bardak su ictim ve tekrar bekleme odasina döndüm :)
Birazcik bas dönmesi oldugu halde aradan 10 dakika gectikten sonra mecburiyetten eve gitmem gerekiyordu ve arabayla gelmistim... besmele cekerek bindim arabaya ve yola koyuldum... korku icinde sürdüm, hep aklimdan gecirdim yine bayilma olayi olsa, baskasina zarar verirsem diye... ama Elhamdulillah eve sag saglim vara bildim :)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

sevilenler