Simdi sinavlari bitirdim cok sükür diplomayi aldim ama bir diplomayi almakla basardim diyemem mecburen yola devam edecem. Suan staj yapiyorum. Aslinda hayalimde bir ana okulunda staj yapmak vardi ve asla istemezdim engelillerin yaninda staj yapmayi ama malesef beni o bölüme almadilar. Belki bu benim icin daha hayirlidir diyip bismillah dedim staja carsamba günü basladim.
Ilk günüm düsündügüm gibi kötü gecti, rahat edemiyordum, o insanlarin o haline dayanamiyordum... Bunu oradaki kadinla konustum icimin acidigini, o ise bana anlatti zihinsel engelillerin cogu mutlu olabildigini hatta kücücük sey onlari mutlu ettigini. Evet bu dogruydu, sadece bir güzel söz, bir omuzunu sivazlamak onlar icin cok sey ifade ediyordu. Onlarin sevgiye ihtiyaci vardi ve cok sevgi verme kabiliyeti var. Saglikli insanlarin cogu insanliktan cikmis bir vaziyete girmis artik, bunu orada anladim. Kimisi onlar zaten zihinsel engelli nereden anlicak diyip, insan disi hareketler yapip o ter temiz insanlarin kalbini acimasiz bir sekilde kira biliyor. Benim onlara birsey ögretmem gerekiyor aslinda ama sanki onlar bana hayatta sükretmeyi ögretiyor, sevgiyi ögretiyor, aski ögretiyor.
Bu staja baslamadan önce herkes gözümü korkuttu Özge nasil orada staj yapacaksin onlar saldiriyor, isiriyor sana birsey yaparlar dedi. Benim gözüm iyice korkmustu nasil yapacam burada 1 sene staj diye kara kara düsünürken birden baslayi verdi maraton. Ne kadar cahil insanlar var ve bu cahil insanlarin arasinda bende vardim. Bu insanlar melek gibiler, biz engelli dedigimiz insanlar aslinda olmasi gerektigi gibiler, insanlar. Asil engelli olan bizim kalbimiz. Nasil insanliktan cikmissak bir günahsiz zihinsel engelliyle bile konusmaktan, hatta o ortamda bulunmaktan kaciniyoruz, rahatsiz oluyoruz, korkuyoruz.
Üc gündür onlarla beraber calisiyorum ve her sabah ilk girdigim an halen bir korku olusuyor cünkü henüz yenemedim o düsüncelerimi. Ama yarim saat icinde alisiyorum onlara hatta sarilmak istiyorum hepsine tek tek. Insan cekiniyor cünkü ve senden büyük insanlarin cocuk gibi davranmasi mafediyor seni.
Fazla is olmadigi icin is yerinde insanin cani sikiliyor eve gitmek istiyor ama eve gittigim an onlarin o sevgisini özlüyorsun. Böyle olacagini hic tahmin etmedim kesin cok kötü olacak alisamicam dedim ama tam tersi sanki sevdim bu isi... ama zamanla belli olacak bir ömür boyu yapabilecem mi diye.
Ilk günüm düsündügüm gibi kötü gecti, rahat edemiyordum, o insanlarin o haline dayanamiyordum... Bunu oradaki kadinla konustum icimin acidigini, o ise bana anlatti zihinsel engelillerin cogu mutlu olabildigini hatta kücücük sey onlari mutlu ettigini. Evet bu dogruydu, sadece bir güzel söz, bir omuzunu sivazlamak onlar icin cok sey ifade ediyordu. Onlarin sevgiye ihtiyaci vardi ve cok sevgi verme kabiliyeti var. Saglikli insanlarin cogu insanliktan cikmis bir vaziyete girmis artik, bunu orada anladim. Kimisi onlar zaten zihinsel engelli nereden anlicak diyip, insan disi hareketler yapip o ter temiz insanlarin kalbini acimasiz bir sekilde kira biliyor. Benim onlara birsey ögretmem gerekiyor aslinda ama sanki onlar bana hayatta sükretmeyi ögretiyor, sevgiyi ögretiyor, aski ögretiyor.
Bu staja baslamadan önce herkes gözümü korkuttu Özge nasil orada staj yapacaksin onlar saldiriyor, isiriyor sana birsey yaparlar dedi. Benim gözüm iyice korkmustu nasil yapacam burada 1 sene staj diye kara kara düsünürken birden baslayi verdi maraton. Ne kadar cahil insanlar var ve bu cahil insanlarin arasinda bende vardim. Bu insanlar melek gibiler, biz engelli dedigimiz insanlar aslinda olmasi gerektigi gibiler, insanlar. Asil engelli olan bizim kalbimiz. Nasil insanliktan cikmissak bir günahsiz zihinsel engelliyle bile konusmaktan, hatta o ortamda bulunmaktan kaciniyoruz, rahatsiz oluyoruz, korkuyoruz.
Üc gündür onlarla beraber calisiyorum ve her sabah ilk girdigim an halen bir korku olusuyor cünkü henüz yenemedim o düsüncelerimi. Ama yarim saat icinde alisiyorum onlara hatta sarilmak istiyorum hepsine tek tek. Insan cekiniyor cünkü ve senden büyük insanlarin cocuk gibi davranmasi mafediyor seni.
Fazla is olmadigi icin is yerinde insanin cani sikiliyor eve gitmek istiyor ama eve gittigim an onlarin o sevgisini özlüyorsun. Böyle olacagini hic tahmin etmedim kesin cok kötü olacak alisamicam dedim ama tam tersi sanki sevdim bu isi... ama zamanla belli olacak bir ömür boyu yapabilecem mi diye.

