Hayatimdan bir kac bilgiler =)

Sonntag, 10. Februar 2013

Karman çorman

Yorucu zor günlerin ardından sonunda odama kavuşmanın sevinci varken biran farkettim de daha çok isim varmış... Aslında herşey bitmiş ama ben henüz yerleşememişim.. Alınacak mobilyalar olduğu için bazı eşyalar ortalıkta duruyor ve babama yardım etmek zorunda olduğum için kartonlara el atamadım bir. Bugün şu kartonları boşaltım derken yine babam beni yardıma çağırdı. Onunla beraber işimi bitirince sonunda toparlana bilirim dedim.
Bir kartonu boşaltmak bu kadar zor olduğunu bilmiyordum tabi.. Küçük odada, o küçücük dolaptan ne çok dosya, defter ve kitap çıktı anlatamam. Önemli kağıtları ayır, lazım olmayacak kağıtları çöpe at derken baş ağrısı başladı. Hemen karar verdim, eğer düzgün ve eğlenceli olmasını istiyorsam acilen bırakmam lazım yoksa hem temiz yapmıcam hemde severek yapmış olmayacam. Aslında ayırdığım eşyaları yerleştire bilirdim ama birden karar verdim yeter bugünlük diye ve hepsini geri kartonun içine attım.
Evet bugün ne yaptın sorusuna gelirsem, eski odamın yerine lamınat döşedik babamla, ardından okul eşyaları, kağıtları vs. ayırdım ve neyin nereye geleceğine dair plan yaptım kafamda. En son bas ağrısı başlayınca biraz film seyrettim ardından odamı bıraktım ve ders çalışmaya karar verdim. Bugünki performansımdan gayet memnunum :)
Bugün odamda çok vakit geçirdiğim için birşeyin eksik olduğunu farkettim. Bu eksik olan şey ise TV :) annem ile babam alışverişe gidince salon bana kaldı ve laptop TV bağlayıp film seyrettim. O an aklımdan biran bir küçük şaka geçti, TV alıp odama götürüp yerleştirsem ne derler acaba diye. Aslında yapacaktım ama hem üşendim onu kaldırıp odama götürmeye hemde ağır olacağını düşünüp hemen vazgeçtim.. Mağlum şaka yapacam derken yere düşerse...



iş başa düşünce :)
babamla Lamınat yaparken



hangisinden başlasam diye düşünürken...


ders, şeker ve çikolata ♥
üçü bir arada :D

Neyse yapılacak çok şey var bende burada oyalanıyorum ya ders çalışayım yada odamı toplayayım ben en iyisi çünkü içim hiç ama hiç rahat etmiyor... Saat de baya geç olmuş :(

Vesselam ♥



Donnerstag, 7. Februar 2013

Onlar insan degil mi?


Dün Hadamar gittik semíner gurubuyla. Hadamar da zamanında engelli insanlar acımasız şekilde Hitlerin emri üzerine öldürülmüş. Hatta sırf engelli değil hasta olanlar veya ailesinde bir engelli varsa bu tehlikeli diye öldürüyorlarmış. İnsanların resmen o "hastaneye" getirmelerinden başlayarak tek tek odaları gezdik. Başta hastaları kayda alıyorlarmış sonra duş alacaksınız diye bodrum katına götürüp dusa benzer bir odaya götürerek kapıları kapatıyorlarmış. Ardından doğal gazı içeri sallarak boğarak öldürüyorlarmış. Cesetleri ise bir sobaya itekleyerek yakıyorlarmış. Ailelere ise bir hastalıktan oldu diye yalan söylüyorlarmış...
O günün en kötüsü benim için ise hem orada bulunmak hemde o anlatılanları kendi işyerindeki engellilere yapıldığını düşünmek.
Dünden beri sürekli diyorum o engelli veya hasta olsa bile insan! Bunları hayvana bile yapmazsın nasıl bir insana yapa bilirsin? Acaba kimin piskolojik sorunu var, kim hasta? Bir sağlıklı insan bunu asla ama asla yapmaz.
Hani o dün gördüklerim ve duyduklarım yetmiyormuş gibi bide bugün seminer de sakat çocukları aldırmaktan vs. konuştuk. Artık yeni birşey çıkarmışlar çocuklar anne karnına girmeden önce kontrol ediliyor ve sakat olmicagini bir nevi garanti veriyorlarmış. Şimdi benim anlamadığım onların ne farkı kalıyor zamanında yapılan o olaylardan? Eğer bir bebek anne karnında belliyse engelli dünyaya geleceğini 7. ayda olsan bile aldıra biliyorsun. O bir canlı değil mi!! O engelli olsa bile belki yaşamak istiyor ve belki herkesten çok mutlu olacak kim ona bu hakkı verdi!! Onun düşüncesi bile beni mafediyor... resmen bir 7 aylık bebek tam gelişmiş bir bebektir ve onu ya ilaçlarla boğarak yada başka bir şekilde öldürerek alıyorlar.
Biliyorum engelli bir çocuk büyütmek ve o çocuğun annesi olmak çok zor ama eğer anne olma kararı veriyorsa bir insan o çocuğun engelli olabileceğini göz önünde bulundurarak karar verilmeli...
Bide anne karnında çocuk belki sağlıklı iken doğum esnasında anlık bir komplikasyon yüzünden yine de engelli olabilir veya ileride trafik kazası geçirir yine olabilir. Kısaca buna kimse garanti veremez...

Neyse sanırım benim boş yere kızmam hiç bir fayda vermiyor ben kızsam bile devam edecekler bu pisliğe...

Dienstag, 5. Februar 2013

Bu rüyadan uyanmak istemiyorum! =))

İnsan kendini hani rüyada sanar, birazdan uyanacam kesin herşey baştan dediği günler olur ya, şuan kendimi bende rüyada hissediyorum :)
Bahsettiğim şu büyük odama kavuşmama günler, belki saatler kaldı. Duvarlar boyandı, Laminat yarısından fazla döşendi, kitaplar paketlendi. Yarın geri kalan Laminat'ı döşedikten sonra duvarda düzeltilmesi gereken yerleri düzeltip temizlik yapıp yatağımı ve küçük dolabımı yerleştirecem. İleriki günlerde babam büyük elbise dolabımı söküp yeni odamda masayla beraber kuracak. Ondan sonra aslında kocaman bir kitaplık almak gibi hayalim vardı ama sanırım onu biraz bekletmek zorundayım çünkü sınavlarımız var ve o daha önemli olduğunu düşünüyorum. Artık zamanla odama yeni eşyalar alırım şimdi azla kanaat etmek zorundayım çünkü ne zamanım var nede gücüm kaldı.
Şöyle geriye bakınca baya iş yaptığımızı fark ediyorum. Yukarıda başta kaloriferler temizlendi, banyo baştan sona kadar yenilendi, ara ve mutfağa fayanz yapıldı, tavana tahta, temizlik vs. derken aşağıda salonda tavan ve yer yapıldı ohoo say say bitmiyor ben sayarken bile yoruldum sanırım bukadar yorulmam normal.
Neyse bu geçmişte yaşanan zor günleri unutayım da önümdeki güzel günlere bakayım.
Oda ve ev dışında bir hayatım da vardı sanırım benim :) suan herşey oda olduğu için bazen dışarıda da bir hayat olduğunu unutuyorum. Ama bugün anladım bunun dışında bir hayatım daha vardı. Mesela bugün sınavım vardı ve birazcık çalıştığım halde iyi not aldığımı düşünüyorum ve yanlışlarımı anladığımı ve düzelteceğimi ümit ediyorum :)
Şöyle ileriye bakınca da biraz karın ağrısı yapıyor bana geleceğim çünkü sınav dolu günler beni bekliyor ve bir sürü dersim var bu karışıkıklta yapamadığım, acilen yapmam lazım, nasıl yetişecek diye korku sarıyor beni. Artık hafta sonuna en geç sınava çalışmaya başlamış olmalıyım ve ayretten dersleri bitirmeliyim.

Rahman yardımcımız olsun inşaAllah =)
O ol dedi mi herşey olur, yeterki sen elinden geleni yap, O'na güven ve teslim ol...
Şimdilik Rabbime emanet olun,

Vesselam ♥

Samstag, 5. Januar 2013

Tatil bitti, hayaller yarım kaldı...

Ağustos ayından beri çalıştığım için okulda olduğu gibi tatilim yoktu maalesef. Meğer insan okulda olunca dinlene biliyormuş bunu anladım bu staj sayesinde. Dört gözle tatili bekleyen ben 15 Aralık'tan itibaren Ocak ayın altısına kadar izin aldım. Aslında dinlenmek bir yana hayallerimi süsleyen odamı yapacaktım.

Kiracılarımız çıkmasını ne zamandır istesem de durduk yere kiracı çıkarmak olmaz diyordu babam. Evet haklıydı çok iyi bir kiracımız vardı ama benim de hayallerim vardı. Sonunda hayallerime bir adım daha yaklaşmıştım, bu ev o aileye küçük geldiği için taşınma kararı aldı ve 1 Aralık yukarısı bomboştu. Tabi bizim düşüncemiz 2-3 hafta içinde yukarısı temizlenip, yenilense ben yeni odamı süslemeye başlaya bilirdim tatilim bitmeden. Maalesef istediğimiz gibi yürümedi işler, işçiler gelmedi, hastalandı veya gereken malzeme olmadığı için çalışılamadı. Herşeyin hayırlısı dedim ama insan bir hayal kurduğu zaman hemen olsun istiyor :)

Şimdi tatilim bitmek üzere ve ben ne yaptım? koskocaman bir HİÇ...

Tüm tatil için plan yapmıştım ilk iki haftamı yukarıyı temizlemek odamı boyamak, düzenlemek ve süslemekle geçirecektim. Son haftamı ise Hatibelik derslerime verecektim sınava çalışacaktım vs. Aslında Hatibelik dersini yapa bilirdim ama yeni odamda yapacam düşüncesiyle yapmadım ve bir anda farkettim tatilim bitmiş ve Pazartesi Hatibelik var. Şimdi Pazartesi eğer gidersem Hatibeliğe ne diyecem Allah bilir :) artık hocalarımıza da aynısını anlatacam...

Benim kendime verdiğim bazı sözler vardı, mesela bol bol kitap okumak, dinimizi araştırmak, kuran okumak vs. ama bu sıralar farkettim de herşeye odam olunca yaparım diyorum. Hani kitap okumanın veya dinimizi araştırmanın yeni odayla ne alakası var bilmiyorum açıkçası :)

Şimdi düşünüyorum da üç hafta boyunca sen evde ne yaptın diye. Ama sanırım cevap çok basit, her gün aynı soruyu babama sordum "Ne zaman bitecek yukarı?" ve bütün gün TV izledim bol bol sıkıntı bastı çünkü boş oturmaktan çok sıkılırım :D

Pazartesi bir yandan ise başlıcam diye seviniyorum çünkü özledim o ortamı, o insanları ve en önemlisi onların sevgisini ama bir yandan da ise gidip eve gelip çalışmak zor olacak benim için.
Neyse artık hayırlısı :)

Benden bugünlük bu kadar...
Vesselam...

Donnerstag, 15. November 2012

Allah ol dedi gol oldu!!!



Pazar günü Milli görüş futbol turnovası organize etti. Aslında biz kızlarla hiç katılmak istemiyorduk, isteksiz isteksiz oraya gittik. Pek hazırlık yapmamıştık o gün 2 tshirt yaptık birinin üstünde "Allah ol dedi gol oldu" birisinde ise "Gollerin ustastiyim Wetzların hastasıyım" yazıyordu. Birini ben birini Dostum giydi. Her golde o tshirt açıp poz verecektik. Maç başlamadan bol bol dua ettik en azından 1-2 gol atalım da o tshirt gösterelim emeğimiz boşa gitmesin diye. İlk maçı aslında kazanmalıydık ama sanırım ısınma olduğu için 0:0 bitti. Biraz morelimiz bozulsada bunada şükür dedik devam ettik yolumuza. İkinci maçta ise ben aslında bir gol atmıştım ama bir oyuncu top içeri girdikten sonra eliyle dışarı attı bu yüzden penaltı verildi. Penaltıyı bir kardeşimiz attı ve 1:0 galip geldik bu maçı Allah'a şükür.. Üçüncü maç ise en çok korktuğumuz maçtı aslında, çünkü bu takım çok sert oynuyordu, dahası oynamıyordu resmen insanları tek tek sakatlıyordu. Biz öbür maçlardaki gibi adil olalım dedik ve besmele çekip başladık. Hedefimiz aslında berabere bitirmekti ama başlar başlamaz bir hata yüzünden gol yedik hemen o an bastırdık ve bir gol attık. Sonuç ise 1:1 oldu. Artık ilk elemeler bitmişti bekleme vaktimiz geldi, ya yarı finala kalacaktık yada elenmiş olacaktık. Aşağa yukarı yarım saat aradan sonra açıkladılar güzel haberi ve yarı finala kalmışız. Yarı final maçı sanırım en güzel maçtı. İlk golü onlar attıktan sonra 3 gol biz attık ve sonuç 3:1 bitti. Ama ben bu maçta sakatlandığım için final maçında biraz geriye çekildim. Final maçı korkuyla başladı besmele çektik ve bastırdık baya uğraştan sonra Allah'a şükür bir gol attık ve 1:0 olunca hemen bizim kalenin önünü kapattık gol yememek için. Top bizim kaleye her yaklaştığında biz geri vuruyorduk ve bu onları deli ediyordu. Son dakikalara yakın bizim takimdan birinin eli yanlışlıkla topa deydi tamda penaltı bölgesinde.... Bu yüzden  penaltı verdi hakem. Artık bütün salondaki arkadaşlar bizi destekliyordu... Herkes WETZLAR diye bağrıyordu. Herşey dostumun elindeydi gol yersek uzatma olacaktı ama bir güzel besmele çektikten sonra top tam dostumun eline uçtu ve golü kurtardı :) saniyeler kalmıştı artık ne zaman bitecek ne zaman bitecek derken hakem düdüğünü çaldı ve maç bitti =)

Kupa artık bizimdi masada bizi bekliyordu... sevinçten ne yapacağımızı şaşırdık başta bir bağırıp çağırdık sonra bir halka kurduk Kaptan TEKBİR diye bağırdı biz ise tüm gücümüzle ALLAHUEKBER dedik... Ne kadar güzel bir duyguymuş meğer din kardeşlerinle top oynamak...


Buda takımımızda herkese verilen madalya :))

Tabi bu maçtan bir gün sonraki ağrılarımı hiç anlatmayım :D resmen sabah bir uyandım ayaklarım felç gibi ayakta duramıyorum arada güç gidiyor yere düşüyordum... hayatımda hiç bukadar ağrım olmadı ayaklarımda .. eee tabi insan 3 sene böyle spor yapmayınca sonu bu olur...

Dienstag, 6. November 2012

Pişmanlık herşeyi anlatmaya yetmezmiş meğer



Ben Kalp kırılınca zamanla iyileşir sanıyordum. Aslında bende hep iyileşiyordu zamanla, ama bu başka birşeymiş... İnsan çok sevse bile okadar sözün ardından eskisi gibi olamıyormuş. Mevlana ne demiş "Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol!!!".. İşte bende bu sözü dinleyerek olduğum gibi davranıyordum. İçimden gelenleri yapardım, kızdığım zaman açık açık söylerdim, kırıldığım zaman o an gösterirdim kırgınlığımı, ama herşeye rağmen gider özür dilerdim, belki suçum olmazsa bile onların gözünde çok suçum vardır korkusuyla helalık dilerim ve dilerdim.

Ben işte deli dolu biriyim, severim konuşmayı, gülmeyi ve insanlara çok değer veririm ama aynı zamanda biri bana haksız yere kızarsa dayanamam, o haksızlığa gelemem, asla! O an sesimi yükseltirim, kızarım ve daha fazla olay büyümezsin diye ortamı terkederim. Zaten hep çektiğim şu üç huyumdandır, kimi için çok güzel huy olsa da çoğu insanlar kızıyor... Bir ortama girdiğim zaman hep şu cümleleri duyarım "of çok konuşuyorsun, offf ciddi ol biraz yeter Özge, ne zaman büyüyeceksin?" Huylu huyundan vazgeçmez işte, bende böyleyim beni böyle kabul edin diyemedim maalesef. Onlar için değişmeye çalıştım, çok çaba sarf ettim ve mutlu olamadım bir türlü. En yakın dostlarım bana kaç kere başkası için değişme kendin için değiş dese de değişecem derdim inatla. Sonra baya düşündüm kimin için değişmek istiyordum? Beni böyle insanlar sevmiyorsa, sevemiyorsa neden onlar için bu kadar çaba sarf ediyorum? Beni sevenler zaten yanımda o bazı insanlara ne gerek var diyip böyle kalmayı tercih ettim. Tabi bazı şeyler mecbur değişecekti hayatımda, mesela bir sohbete girdiğim zaman sessiz olmalıydım, çünkü başkaların hakkına giriyordum.

Artık hayatım da kendiliğinden değişen birçok şey vardı. Mesela eskisi kadar insanlara değer vermiyorum, değen insanlara o sevgiyi geri iletiyorum. Bu gelişme ise kalp kırıklarından meydana gelen değişimdir. Bir insana onca söz edildikten sonra eskisi gibi olmayı beklemesinler! Şimdi şükrediyorum insanlar için değişmediğimi, daha doğrusu değişemediğimi, çünkü şimdi de "neden böyle sessiz oldun, neden gülmüyorsun?" diyorlar. Yani demek ne yaparsak yapalım insanları memnun edemiyoruz.

Ayrıca her insan hata yapar, eğer pişman olduysa o hatayı görmemek lazım aslında ama maalesef yüzüne vurmaktan başka birşey yapmıyorlar. Sen böyleydin, şöyleydin diyip sürekli aşağlıyorlar. Unutmak istesen de sağolsun unutturmuyorlar. Sürekli canını yakıyorlar ve geriye pişmanlık, kalp kırıkları ve bol bol gözyaşı kalıyor.

Sonntag, 28. Oktober 2012

Hayatın akışına kapılmak



Hayat aynı hız devam ediyor, hatta sanki eskisinden daha hızlı gibi. Çocukken sabah kalkardık okula veya camiye giderdik ama nedense bir akşam olmazdı saatlerce oynardık. Suan eskiyi düşününce zamanın kısaldığını düşünüyorum... Aslında zamanın kısaldığı felan yok ama eskisi gibi değiliz, ne biz nede çocuklar eskisi gibi... Şimdi günler okadar dolu geçiyorki, çocukların oynamaya, gençlerin gezmeye, yaşlıların istirahat etmeye vakti dahi yok.

Şimdi bu hayatın akışının ortasında hissediyorum kendimi. Biryandan staj'a gidiyorum biryandan camiye gidiyorum biryandan ise arada arkadaşlarla gezmek için zaman ayırmak için çaba sarf ediyorum. Tabi en sevdiğim hobim kitap okumaktan asla vazgeçmem, onun için herzaman vaktim olmalı. Sonuçta Kuran-ı Kerim de ilk ayeti hatırlamak lazım. İkra...OKU!

Geçen sene benim için en önemli şey bu dünyada okuldu. Dünyalık düşünürsek aslında en önemli şeylerden biri okul evet, ama biz bu dünyada ebedi kalmayacağımızı unutmamalıyız ve özümüze dönmeliyiz. Okumakta bir nevi ibadettir ama geldiğimiz ve gideceğimiz yeri unutmamak kaydesiyle. Eğer siz Allah için okuyorsanız ve ileride elinize diplomayı aldığınız zaman Allah için cihad edecekseniz buda ibadet olur. Artık hayatıma okuldan başka birşeyler katmak istiyorum. Bir insanın hayatı sadece okul olamaz, olmaması lazım.

Bir sene boyunca ben Gençlik Eğitim Kurşuna (GEK) gittiğim için hayatıma biraz olsun renk giriyordu. Aslında orada dini eğitim aldığımız halde huzurlu hissediyordum kendimi, sanki dinlenmiş gibi oluyordum. Şimdi bu GEK bittiği için biran boşluğa düştüğümü hissettim. Zamanımı nasıl doldursam derken bir eğitime daha katılma kararı aldım. Hem okumayı hemde yeni şeyler öğrenmeyi çok sevdiğim için bu tür eğitimler bana ilaç gibi geliyor :)) hazırlayanlardan Allah razı olsun...

Bu sıralar aklım hep hacılarda... Rabbim onların haccını kabul etsin inşallah :)
Onlardan bir haber aldığım an o kutsal topraklarda geçirdiğim günler aklıma geliyor, içim hüzün doluyor, dönmek istiyorum. Onların suan ne hisslerle dolu olduğunu düşünüyorum, ne aşkla Kabeyi tavaf ettiklerini hayal ediyorum... Orası bir başka... inşallah kardeşlerimiz Kabe'de vakitlerini dolu dolu geçirirler öyle dönerler :)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

sevilenler