Hayatimdan bir kac bilgiler =)

Montag, 3. Juni 2013

İnsan kör olunca

Bugün seminer gurubuyla körler cafesine gittik. O cafe de insanların bir nevi kör gibi hissetmeleri için yapılmış. Bir görme engelli adam bize o cafe'de yol gösterdi. İçeride zifiri karanlık olduğu için hiçbirşey göremiyorduk ve sol yanımızdaki duvarı hissederek adım atacaktık. Beni adam sıranın en sonuna koyduğu için bende baya bir korku vardı. Neden korkuyordum onu bende bilmiyorum aslında. Hani beni unutsalar veya arkamdan biri gelirse ne olacak diye bir vesvese vardı içimde. Beni unutsalar da adam elbette geri dönüp beni alırdı ama kendimi hiç güvende hissetmiyordum. Karanlıktan ben şahsen korkmam ama öyle bir karanlıkta ömrümde görmedim. İlk girdiğim an içim daraldı sanki çok havasız gibiydi.. Girer girmez dar bir yerde olduğumu hissettim ama görmediğim için okadar fazla bunalmadım sadece korku vardı. Birkaç adım yürüdükten sonra adam durmamızı istedi ve grup içinden birkaç kişiyi bir masanın etrafına aldı. Ben ise halen duvarın yanında bekliyordum. Korktuğum için sürekli konuşarak öbürlerin yanımda olup olmadığını kontrol ettim. Ardından öbür grup duvara yaslandıktan sonra bizi masa başına aldı. O masada ne olduğunu bilmediğim birşey vardı ona dokunarak koklamamızı istedi. Ben ilk dokunduğum an iğrendim çünkü çok iğrenç kokuyordu. Ne olduğunu anlamadım ama kedilerin çok sevdiği birşeymiş.. Sonra devam ettik ve birden sol duvarın bittiğini farkettim, meğer labirent gibi bir yermiş :) Ardından birkaç şey hissettik ve ne olduğunu bilmemiz gerekiyordu.. Ondan sonra duvarda bir yazı yazıyordu ve bizden parmaklarımız ile okumamızı istedi. Ben çok zor olacağını düşündüm ama harfler baya büyük olduğu için sorunsuz okuya bildim :)) Sonra adı üstünde cafe olduğu için bir masaya oturduk ve içecek ısmarlayacaktık. Orada adam baya anlattı bir kör insan yalnız başına hayatta neler yapamayacağını... Beni en çok şaşırtan normalde engelli insanlara özel telefonları vs. oluyor ama bir kör insana göre henüz bir telefonun olmadığını. Ben adama ama eski telefonlarda tuşları hissederek kullana bilirsiniz diyince bana "peki şarjı bittiğini nereden anlayacağım, şifreyi vereceğimi nereden bileceğim" diyince baya üzüldüm...

Aslında insan ne kadar şükretse azdır. Rabbim bize onca nimet vermiş ve en güzel nimetlerden biri ise sağlıktır. Çok şükür elimiz ayağımız tutuyor, aklımızı kullana biliyoruz, görüyoruz, tadıyoruz ve derdimizi söyleye biliyoruz... Bir günlük insan kör olunca bu nimetin asıl kıymetini biliyor... Rabbim istese bütün bu nimetleri bir günde bizden alabilir, bu bir kazadan dolayı ola bilir, hastalık ola bilir vs... Bu nimetlere sahip olduğumuz sürece onların kıymetini bilelim ve gereksiz şeyler ile onlara zarar vermeyelim inşaAllah...

Çok şükür Rabbim bana bu güzel günü nasip etti de onun verdiği nimetlerin farkına vara bildim :))

Herkese kesinlikle tavsiye ediyorum, ömründe bir kez böyle bir proje yapmalı... ve ben işimden dolayı da baya öğrendiğim için onu da herkese tavsiye ediyorum.. En az 1 hafta bir zinsel ve fiziksel engelli biri ile çalışması lazım bir insanın.. Belki onlar gelip insana anlatamıyor bu dünyanın önemini ama insan onları görerek şükrediyor ve daha çok ders alıyor...

Samstag, 1. Juni 2013

Saat 00:00 gösterince :))



Gece saat 00:00 da haydi bismillah dedim ve ellerimi sivadım... Büyük gün gelmişti, yıllardır beklediğim gün... evet bugün üniversiteye yazıla bilirdim artık...
Tabi herşeyi sabah ayarlamıştım sadece internet sitesinde o sayfanın açılmasını bekliyordum. Saatler 00:00 gösterir göstermez ise koyuldum.. Bir yandan korku vardı "ya yanlış yaparsam" diye bir yandan da sevinç vardı "sonunda yazıla bilirim" diye :) Ama zamanla korku sevinci geçti ve ne yapacağımı iyice şaşırmıştım. Aslında zor değildi ama heyecan ile karışınca okuduğum birşeyi anlamadım. Nereye ne yazacağımı bilmiyordum, hatta doğru sayfa mı artık ondan da şüphe etmeye başlamıştım. Neyse yazılayım da sabah abime sorarım dedim ve gece 3e kadar uğraştıktan sonra pes ettim...
Sabah sakin kafayla yapınca farkettim de aslında okadar da zor değilmiş..
Pazartesi inşaAllah kağıtları o yazıldığım üniversitelere yollayacam ve onlardan haber bekleyecem. Zaten yıllardır bu günü bekliyordum ama suan çok karışık duygular içindeyim, sevinsem hemen içimde bir ses "erken sevinme, ya alınmasan" diyor korku içinde de beklemek istemiyorum veya peşimist olmak da istemiyorum çünkü özaman beklemek daha da zor oluyor... Sürekli kendime "sen elinden geleni yaptın, gerisini Rabbine bırak" diyorum...

Hakkımda hayırlısı inşaAllah istediğim bölüme alınırım da yüzüm güler :))

Sonntag, 26. Mai 2013

Ama ben burayı çok özlemişim ki ♥


Evet blogcuğum gerçekten çok uzun zaman olmuş. En son Mart ayında yazmışım ama arada girip yokluyordum fakat yazacak güç bulamıyordum kendimde ve hemen vazgeçiyordum. Bu sıralar baya yoğun hissediyorum kendimi ayrıca çok yorgunum, neden bilmiyorum bu yorgunluk sanırım havadan kaynaklanıyor.. Aslında okadar yoğun da değilim, sınavları geride bıraktık sıradakiler kapıda ve yaz tatili yaklaşıyor, birde Mayıs ayında Almanya'da çok ara tatiller olduğu için normalde benim çok dinç ve dinlenmiş olmam lazım...
Mart ayından bu yana hiçbirşey değişmedi... Halen havalar buz gibi, güneş bir görünüyor ama hemen kayboluyor daha tadını çıkartamadan... Sadece değişen birşey var oda kar gitti ve yerini yağmur aldı :))

Bu sıralar ben bilgisayar dair herşeyden baya uzaklaştım ama blog yazmayı da özlüyor değilim... Bilemediğim bir bitkinlik yorgunluk olunca birşey yapasım gelmiyor, boş boş TV izliyorum, kitap okuyorum ve en güzeli uyuyorum :))

Geçen hafta, yani 19 Mayıs Kardeşlik ve Dayanışma günü için Belçika'ya doğru yol aldık cemaatimiz ile. Orada çok güzel bir gün geçirdikten sonra birkaç kitap alarak mutlu bir şekilde geri döndüm :) Cuma günü ise bizim genç kızlara yönelik üç aylar hakkında bir sohbetimiz vardı. Ben ilk kez sohbet vermek istediğimi söyledim ve Ramazan'ı araştırıp hazırlanmaya çalıştım o güne kadar. O gün herşey hazırdı çok şükür ve anlatmak için sadece kızları bekliyorduk. Ben bu kadar kız geleceğini beklemediğim için pek heyecan yoktu ama maşallah kızların ardı arkası gelmedi ve birden bire Mescid tıklım tıklım doluydu. Bende heyecan doruktaydı ve sanki kafamda olan herşey gitmişti... Besmele çekerek başladık programımıza ama çok şükür biraz heyecan olsada kızların dediğine göre çok iyi yapmışım bukadar kısa sürede hazırlanmama rağmen.. Umarım faydalı olabilmişimdir ve inşaAllah daha iyilerini yapmak için gayret edecem :))

Bugün de benim doğum günüm vardı ama ben sürekli doğum günümü unutup durdum, kızlar hatırlatmasa cidden bugün 26 Mayıs olduğunu unutacam :)) Tabi kutlamadığım için böyle olduğunu düşünüyorum..
Sabah saat 11 de camide toplantı olduğu için sabah erkenden kızlarla yola koyulduk. Baya uykulu bir şekilde seminer odasında oturduktan sonra bir seminerci geldi ve bütün motivasyonumuz doruğa çıkardı :)) Seminercinin konusu motivasyon olunca ve genç kızlara yönelik konuştuğu için çok güzel bilgiler aldım... Konuya alak süresi ile başladığı için benim için bir başka güzeldi... Bu seminerden aldığım birçok motivasyon var benim, birincisi kesinlikle hedefimi uzağa koymak ve o hedefe ulaşabilmek için çaba sarfetmek, ondan sonra Allah'a tevekkül etmek. İkincisi kitap okumak, hoşuna gitmese bile devam etmek çünkü her insan kitaptan mutlaka birşey öğrene bilir. Üçüncüsü ise okuyan bir insanın kesinlikle yazması da gerektiği, illa bir kitap olmak zorunda değil bu bir günlük olabilir, hikaye olabilir, kıssa olabilir vs. :))
Bende bugün o güzel seminerden sonra bir bloğucuğuma uğrayım da yazayım dedim... insan yazınca aslında baya hafifliyor, daha fazla yazmak gerekir ama bazen nereden nasıl başlıcağını bilemiyor ve vazgeçiyor yazmaktan... Kitap okumak yazmaktan daha kolay olduğu için hemen kitaba odaklanıyorum... Ama artık daha fazla yazmaya gayret edecem inşaAllah :))

Montag, 18. März 2013

Aklım nerde benim?


Bugün çok tuhaf bir gündü benim için. Uykusuzluk mu, yorgunluk mu yada sadece zor bir gün mü çözemedim. Sanırım üçü bir arada olunca aklım başımdan uçtu. Başta sabah esneyip durdum ve ne yapacağımı bilmiyordum veya birşey yapmak istemiyordum. Ardından bir heyecan bastı beni, neden diye sormayın bende bilmiyorum, karnıma ağrılar girdi böyle nefesim daraldı ve sürekli saate bakıp durdum. Her iki haftada bir olduğu gibi Hatibelik vardı ve sınavım da yoktu bu sefer yani onun yüzünden de olamaz ama başka bir neden de yoktu ortada.. Kısaca Hatibelik aklıma geldikçe karnıma ağrı girdi :) Her neyse sonunda saatim gelmişti ve yola çıkabilirdim camiye diye.. Başta Betül evinden aldım ardından yol üstü Zeynep kardeşimizi aldıktan sonra bismillah diyip yola çıktım.. Arabayı sürüyordum ama sanki arabada değildim başka yerdeydim düşüncelerimle, ilk başta Lamba yeşil yanmış ben farketmedim bile daldım boşluğa gittim ne düşündüğümü bile bilmiyorum ardından bir korna ile o bilmediğim hayallerden uyandırıldım. Otobana çıktıktan sonra Frankfurt doğru döndüm, neden Frankfurt? ben Frankfurt hiç gitmem ki :)) evet aklım başka yerdeydi o yola girdiğim an farkettim yanlış yere döndüğümü birden arabada hepsi nereye Özge dedi. Boşver Frankfurt yolundan da gide biliyoruz dedim ama başka otobana girer girmez o korkunç yol ile karşılaştık. O kadar kalabalıktı ki görür görmez korktum, neyse sakin olalım 2 km sonra çıkış var oradan çıkar köylerden giderim dedim ama o 2 km yarım saat kadar sürdü. Çok şükür otobandan çıktık ve ben Navigation açtım o ise bizi tanımadığım köylerden götürüyordu artık. Kızlar başladı dini sohbete, tamda sinirlendikleri konulara girdiler gittikçe sesleri yükseliyordu ben ise lütfen bir su yolu bulalım buraları tanımıyorum desem de susmadılar ve yolu kaçırdım. Gittikçe sinirlenmeye başladım ve dedim eğer birdahaki çıkışı da kaçırırsam dönecem eve. Ama çok şükür artık istediğim şehirdeydim fakat tam şehirin ortasında, orası da bu saatlerde çok fena oluyor... 20 dakikalık yolu çok şükür 1 saate sonra varınca rahatladım.. Ayrıca camide yaptığımız dersleri çok şükür anladım orada dalgınlık olmadı ve dikkatle dinledim ablalarımızı :)

Eve dönüşte Elhamdulillah sorun yaşamadım ve sağ sağlım eve vardım ama halen dalıp gidiyorum, belki aklımda çok şey vardır diye düşünüyorum suan. Ben böyle dalgın olduğum günler çok tedirgin oluyorum çünkü sanki bu dünyadan kopuyor gibi oluyorum..

Neyse ben ne yazdığımın farkında bile değilim sanki rüyada gibi hissediyorum kendimi en iyisi bırakım artık yazmayı :)

Vesselam


Sonntag, 10. Februar 2013

Karman çorman

Yorucu zor günlerin ardından sonunda odama kavuşmanın sevinci varken biran farkettim de daha çok isim varmış... Aslında herşey bitmiş ama ben henüz yerleşememişim.. Alınacak mobilyalar olduğu için bazı eşyalar ortalıkta duruyor ve babama yardım etmek zorunda olduğum için kartonlara el atamadım bir. Bugün şu kartonları boşaltım derken yine babam beni yardıma çağırdı. Onunla beraber işimi bitirince sonunda toparlana bilirim dedim.
Bir kartonu boşaltmak bu kadar zor olduğunu bilmiyordum tabi.. Küçük odada, o küçücük dolaptan ne çok dosya, defter ve kitap çıktı anlatamam. Önemli kağıtları ayır, lazım olmayacak kağıtları çöpe at derken baş ağrısı başladı. Hemen karar verdim, eğer düzgün ve eğlenceli olmasını istiyorsam acilen bırakmam lazım yoksa hem temiz yapmıcam hemde severek yapmış olmayacam. Aslında ayırdığım eşyaları yerleştire bilirdim ama birden karar verdim yeter bugünlük diye ve hepsini geri kartonun içine attım.
Evet bugün ne yaptın sorusuna gelirsem, eski odamın yerine lamınat döşedik babamla, ardından okul eşyaları, kağıtları vs. ayırdım ve neyin nereye geleceğine dair plan yaptım kafamda. En son bas ağrısı başlayınca biraz film seyrettim ardından odamı bıraktım ve ders çalışmaya karar verdim. Bugünki performansımdan gayet memnunum :)
Bugün odamda çok vakit geçirdiğim için birşeyin eksik olduğunu farkettim. Bu eksik olan şey ise TV :) annem ile babam alışverişe gidince salon bana kaldı ve laptop TV bağlayıp film seyrettim. O an aklımdan biran bir küçük şaka geçti, TV alıp odama götürüp yerleştirsem ne derler acaba diye. Aslında yapacaktım ama hem üşendim onu kaldırıp odama götürmeye hemde ağır olacağını düşünüp hemen vazgeçtim.. Mağlum şaka yapacam derken yere düşerse...



iş başa düşünce :)
babamla Lamınat yaparken



hangisinden başlasam diye düşünürken...


ders, şeker ve çikolata ♥
üçü bir arada :D

Neyse yapılacak çok şey var bende burada oyalanıyorum ya ders çalışayım yada odamı toplayayım ben en iyisi çünkü içim hiç ama hiç rahat etmiyor... Saat de baya geç olmuş :(

Vesselam ♥



Donnerstag, 7. Februar 2013

Onlar insan degil mi?


Dün Hadamar gittik semíner gurubuyla. Hadamar da zamanında engelli insanlar acımasız şekilde Hitlerin emri üzerine öldürülmüş. Hatta sırf engelli değil hasta olanlar veya ailesinde bir engelli varsa bu tehlikeli diye öldürüyorlarmış. İnsanların resmen o "hastaneye" getirmelerinden başlayarak tek tek odaları gezdik. Başta hastaları kayda alıyorlarmış sonra duş alacaksınız diye bodrum katına götürüp dusa benzer bir odaya götürerek kapıları kapatıyorlarmış. Ardından doğal gazı içeri sallarak boğarak öldürüyorlarmış. Cesetleri ise bir sobaya itekleyerek yakıyorlarmış. Ailelere ise bir hastalıktan oldu diye yalan söylüyorlarmış...
O günün en kötüsü benim için ise hem orada bulunmak hemde o anlatılanları kendi işyerindeki engellilere yapıldığını düşünmek.
Dünden beri sürekli diyorum o engelli veya hasta olsa bile insan! Bunları hayvana bile yapmazsın nasıl bir insana yapa bilirsin? Acaba kimin piskolojik sorunu var, kim hasta? Bir sağlıklı insan bunu asla ama asla yapmaz.
Hani o dün gördüklerim ve duyduklarım yetmiyormuş gibi bide bugün seminer de sakat çocukları aldırmaktan vs. konuştuk. Artık yeni birşey çıkarmışlar çocuklar anne karnına girmeden önce kontrol ediliyor ve sakat olmicagini bir nevi garanti veriyorlarmış. Şimdi benim anlamadığım onların ne farkı kalıyor zamanında yapılan o olaylardan? Eğer bir bebek anne karnında belliyse engelli dünyaya geleceğini 7. ayda olsan bile aldıra biliyorsun. O bir canlı değil mi!! O engelli olsa bile belki yaşamak istiyor ve belki herkesten çok mutlu olacak kim ona bu hakkı verdi!! Onun düşüncesi bile beni mafediyor... resmen bir 7 aylık bebek tam gelişmiş bir bebektir ve onu ya ilaçlarla boğarak yada başka bir şekilde öldürerek alıyorlar.
Biliyorum engelli bir çocuk büyütmek ve o çocuğun annesi olmak çok zor ama eğer anne olma kararı veriyorsa bir insan o çocuğun engelli olabileceğini göz önünde bulundurarak karar verilmeli...
Bide anne karnında çocuk belki sağlıklı iken doğum esnasında anlık bir komplikasyon yüzünden yine de engelli olabilir veya ileride trafik kazası geçirir yine olabilir. Kısaca buna kimse garanti veremez...

Neyse sanırım benim boş yere kızmam hiç bir fayda vermiyor ben kızsam bile devam edecekler bu pisliğe...

Dienstag, 5. Februar 2013

Bu rüyadan uyanmak istemiyorum! =))

İnsan kendini hani rüyada sanar, birazdan uyanacam kesin herşey baştan dediği günler olur ya, şuan kendimi bende rüyada hissediyorum :)
Bahsettiğim şu büyük odama kavuşmama günler, belki saatler kaldı. Duvarlar boyandı, Laminat yarısından fazla döşendi, kitaplar paketlendi. Yarın geri kalan Laminat'ı döşedikten sonra duvarda düzeltilmesi gereken yerleri düzeltip temizlik yapıp yatağımı ve küçük dolabımı yerleştirecem. İleriki günlerde babam büyük elbise dolabımı söküp yeni odamda masayla beraber kuracak. Ondan sonra aslında kocaman bir kitaplık almak gibi hayalim vardı ama sanırım onu biraz bekletmek zorundayım çünkü sınavlarımız var ve o daha önemli olduğunu düşünüyorum. Artık zamanla odama yeni eşyalar alırım şimdi azla kanaat etmek zorundayım çünkü ne zamanım var nede gücüm kaldı.
Şöyle geriye bakınca baya iş yaptığımızı fark ediyorum. Yukarıda başta kaloriferler temizlendi, banyo baştan sona kadar yenilendi, ara ve mutfağa fayanz yapıldı, tavana tahta, temizlik vs. derken aşağıda salonda tavan ve yer yapıldı ohoo say say bitmiyor ben sayarken bile yoruldum sanırım bukadar yorulmam normal.
Neyse bu geçmişte yaşanan zor günleri unutayım da önümdeki güzel günlere bakayım.
Oda ve ev dışında bir hayatım da vardı sanırım benim :) suan herşey oda olduğu için bazen dışarıda da bir hayat olduğunu unutuyorum. Ama bugün anladım bunun dışında bir hayatım daha vardı. Mesela bugün sınavım vardı ve birazcık çalıştığım halde iyi not aldığımı düşünüyorum ve yanlışlarımı anladığımı ve düzelteceğimi ümit ediyorum :)
Şöyle ileriye bakınca da biraz karın ağrısı yapıyor bana geleceğim çünkü sınav dolu günler beni bekliyor ve bir sürü dersim var bu karışıkıklta yapamadığım, acilen yapmam lazım, nasıl yetişecek diye korku sarıyor beni. Artık hafta sonuna en geç sınava çalışmaya başlamış olmalıyım ve ayretten dersleri bitirmeliyim.

Rahman yardımcımız olsun inşaAllah =)
O ol dedi mi herşey olur, yeterki sen elinden geleni yap, O'na güven ve teslim ol...
Şimdilik Rabbime emanet olun,

Vesselam ♥
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

sevilenler